Social Icons

Featured Posts

Κυριακή, 24 Αυγούστου 2014

Η Μαίρη Τσιάνα σχεδιάζει μία πρότυπη πλατφόρμα ανάγνωσης για δυσλεκτικούς στο διαδίκτυο!

Όταν πήρε το λόγο ήταν αγχωμένη. «3asyR! Μπορείς να το διαβάσεις αυτό;», είπε και όλοι την κοίταξαν με περιέργεια στην αίθουσα του Start Up Live, που έγινε στον συνεργατικό χώρο coho - the coworking space. «Εγώ μπορώ, γιατί είμαι δυσλεκτική», συνέχισε. Στα 3 λεπτά που κράτησε η παρουσίασή της απέδειξε στους παρευρισκόμενους γιατί το 3asyR (easy reader), το πρότζεκτ δηλαδή που έχει στο μυαλό της, μπορεί να κάνει την ανάγνωση στο διαδίκτυο μια ευχάριστη διαδικασία και να αλλάξει τον τρόπο που αντιλαμβάνεται το διαδίκτυο ένας δυσλεκτικός. Λίγη ώρα μετά το τέλος της διαδικασίας και με τον έπαινο στο χέρι κάθισε απέναντί μας και μας αφηγήθηκε τη δική της ιστορία.

«Είναι δύσκολο να είσαι δυσλεκτικός στο σχολείο. Τουλάχιστον την περίοδο που πήγαινα εγώ σχολείο, υπήρχαν πολλοί ανενημέρωτοι δάσκαλοι και καθηγητές, σκέψου στη δική μου περίπτωση δεν το κατάλαβε κάνεις, τόσα χρόνια, με τρανταχτά συμπτώματα δυσλεξίας (διάσπαση προσοχής, ανορθογραφία, παραλήψεις γραμμάτων, δυσκολία στην απομνημόνευση, δυσαναγνωσία). Έβαζαν πολλές ταμπέλες τύπου «δε διαβάζει», «αφαιρείται στο μάθημα», «δε τα πάει καλά με τα μαθήματα», «δε της κόβει», «δεν θα καταφέρει να τελειώσει το σχολείο» πολλά ΔΕΝ βρε παιδί μου! Το πιο λογικό που θα έπρεπε να κάνει κάθε δάσκαλος που σέβεται τον εαυτό του, είναι να προσπαθήσει να δει που δυσκολεύεται το παιδί και να το βοηθήσει. Από την άλλη, όταν έχεις 30 παιδιά στη τάξη ποιο να πρωτοβοηθήσεις;

Κουραζόμουν πολύ στο σχολείο, μπέρδευα το 3 με το ε, το φ με το θ, τα ι, η, οι, «αφού είναι όλα ι»! Δεν τα πήγαινα καλά με την ορθογραφία, οι ομόηχες λέξεις με διαφορετικό νόημα μεγάλο χάος, «μήλο- μύλος-μίλα» ας πούμε ή το παίρνω και το περνώ, μπορεί να τα έγραφα ανάποδα πχ ο μήλος, μήλα, τα μίλα. Ή όπως μου 'ρχοταν!»

Και ύστερα ήρθε η διάγνωση. «Το ανακάλυψα πολύ αργά, στα 22 και αφού είχα τελειώσει το ΤΕΙ Λογιστικής, μέσω μιας φίλης εκπαιδευτικού, η οποία τότε έκανε πτυχιακή στη δυσλεξία. Ρώτησα τι είναι αυτό και αναφέροντάς μου τα συμπτώματα διαπίστωσα ότι είχα τα περισσότερα και έτσι μπήκα στη διαδικασία να το ψάξω. Πήγα λοιπόν σε ανάλογο δημόσιο κέντρο, όπου σε εξετάζουν εξειδικευμένοι στη δυσλεξία ψυχολόγοι και λογοθεραπευτές και διαγνώστηκε και επισήμως η δυσλεξία μου.

Από εκεί και έπειτα, άλλαξε η αντιμετώπιση που είχα η ίδια για τον εαυτό μου, έμαθα τι φταίει και όλα καλά! Άρχισα να πιστεύω περισσότερο στον εαυτό μου και να κάνω βήματα μπροστά. Επίσης να με δικαιολογώ στους φίλους μου, ότι η δυσλεξία φταίει για το πόσο αδέξια είμαι (γέλια). Αν χαρακτήριζα το σχολείο «κόλαση», το πανεπιστήμιο για μένα ήταν «παράδεισος», δεν είχα θέματα με τους καθηγητές και το σύστημα του πανεπιστήμιου δεν είναι πιεστικό, έχεις την επιλογή να παίρνεις τα μαθήματα που θες, να παρακολουθείς όποια θες, κάνεις εργασίες, αναπτύσσεις την δημιουργικότητα σου.

Στην πρώτη σχολή δε το γνώριζα, αν έδινα τα μαθήματα προφορικά ίσως να είχα καλύτερο βαθμό πτυχίου και αυτό γιατί με βοηθά να εξηγήσω τι θέλω να πω με δικά μου λόγια, δε το 'χω με την παπαγαλία! Στη δεύτερη σχολή, στο Τμήμα Δημοσιογραφίας και Μ.Μ.Ε, έδινα τα μαθήματα προφορικά (σε όσα χρειαζόταν γραπτές εξετάσεις και δεν μπορούσα να τα αποφύγω, επέλεγα εκείνα που έκανες εργασίες και ήταν πιο δημιουργικά, έπειτα είχα χρόνο να σκεφτώ και να διορθώσω ότι χρειαζόταν).

Αν με ρωτάς θεωρώ όλο το σύστημα των εξετάσεων λάθος, από το σχολείο μέχρι το πανεπιστήμιο, είναι σαν να κρίνεις μέσα σε λίγες ώρες όλη την παρουσία του παιδιού στο τρίμηνο. Είναι άδικο. Βασικά, αν πιάσουμε την κουβέντα για το εκπαιδευτικό σύστημα, δε θα τελειώσει ποτέ! Ονειρεύομαι ένα σχολείο, διαδραστικό και ελεύθερο, να χαίρονται τα παιδιά να πηγαίνουν στο σχολείο, να το διασκεδάζουν, να συνεργάζονται με τους καθηγητές και να μαθαίνουν ουσιαστικά να μην παπαγαλίζουν! Ίσως είμαι αρκετά ονειροπόλα, δε ξέρω».

Υπάρχει έλλειψη ενημέρωσης και ρατσισμός στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα προς τον δυσλεκτικό; «Ναι, τόσο στην δική μου περίπτωση όσο και από εμπειρίες άλλων δυσλεκτικών παιδιών, μαθαίνω ότι δυστυχώς και τα τελευταία χρόνια, που οι εκπαιδευτικοί γνωρίζουν τι είναι η δυσλεξία, φέρονται στους μαθητές σαν να έχουν κάποια πάθηση, ή είναι κάτι κατώτερο. Τα δυσλεκτικά παιδιά δεν έχουν χαμηλή νοημοσύνη, το μόνο που θέλουν είναι κατανόηση, προσοχή και βοήθεια από τους καθηγητές, γιατί, πολλές φορές, πνιγόμαστε σε μια κουταλιά νερό και σκαλώνουμε. Και αγάπη! Και υπομονή!».

Πως αποφάσισες να ασχοληθείς με το συγκεκριμένο πρότζεκτ; «Δυσκολεύομαι ακόμη και τώρα στην ανάγνωση και χρειαζόμουν ένα εργαλείο για να με βοηθάει στο διάβασμα στο διαδίκτυο. Το είχα συζητήσει με έναν φίλο μου και του άρεσε η ιδέα μου. Έτσι, όταν ανακοινώθηκε ότι θα γίνει το start up live Thessaloniki, με προέτρεψε να το κάνω και πήγα.

Η ιδέα έχει να κάνει με τη δημιουργία μίας πλατφόρμας όπου ο δυσλεκτικός θα μπορεί να διαβάσει χωρίς να αντιμετωπίσει το παραμικρό πρόβλημα το κείμενο που επιθυμεί. Δε θα δυσκολεύεται στην ανάγνωση, δε θα μπερδεύει τα γράμματα, δε θα χάνει τη σειρά του, επομένως και το νόημα και δε θα αποσπάται η προσοχή του.

Είναι στοιχεία που κι εμένα την ίδια με δυσκολεύουν πολύ στην ανάγνωση και δεν ευχαριστιέμαι πολλές φορές τη διαδικασία και τα παρατάω. Σκέφτηκα, λοιπόν, πως πρέπει κάτι να κάνω, να προτείνω. Το συγκεκριμένο, λοιπόν, σου επιτρέπει να διαβάζεις ευκολότερα και να μην αποσυντονίζεσαι μέσα από μία σειρά από facilities που συνεχώς θα διευρύνουμε μέχρι να βγει η πλατφόρμα στην αγορά.

Αρκετά σημαντικό στοιχείο, ας πούμε, θα είναι ότι θα μπορείς να μαρκάρεις και να υπογραμμίζεις συγκεκριμένα χωρία του κειμένου ώστε να ευκολύνεσαι στη διαδικασία. Μέχρι τότε βρίσκομαι σε ένα ατελείωτο τρέξιμο. Ελπίζω να είναι ένα βήμα για να μην νιώθουν οι δυσλεκτικοί απομονωμένοι και στο διαδίκτυο».

 Πηγή: www.lifo.gr

Τετάρτη, 13 Αυγούστου 2014

Για πρώτη φορά σε γυναίκα το κορυφαίο βραβείο Μαθηματικών Fields

«Αυτή είναι μια μεγάλη τιμή. Θα είμαι ευτυχής εάν ενθαρρύνει νέες γυναίκες επιστήμονες και μαθηματικούς» είπε η Μιρζακχανί σε δηλώσεις της που φιλοξενούνται στην ιστοσελίδα του πανεπιστημίου του Στάνφορντ. «Είμαι βέβαιη ότι θα υπάρξουν πολλές περισσότερες γυναίκες που θα κατακτήσουν αυτό το βραβείο τα επόμενα χρόνια», συμπλήρωσε.

Η 37χρονη Μαριάμ Μιρζακχανί γεννήθηκε στην Τεχεράνη και έζησε εκεί μέχρι που ξεκίνησε το διδακτορικό της στο περίφημο πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ. Είπε ότι ονειρευόταν να γίνει συγγραφέας όταν ήταν νέα, αλλά ένιωθε και νιώθει μεγάλο ενθουσιασμό για την επίλυση μαθηματικών προβλημάτων. «Είναι διασκεδαστικό. Είναι σαν να λύνεις ένα παζλ ή σαν να συνδέεις τις τελείες σε μια αστυνομική περιπέτεια ένιωσα ότι αυτό ήταν κάτι που μπορούσα να το κάνω», είπε.

Η ιρανικής καταγωγής μαθηματικός Mαριάμ Μιρζακχανί έγινε η πρώτη γυναίκα στην οποία απονεμήθηκε το βραβείο Fields, που ισοδυναμεί με το βραβείο Νόμπελ στον τομέα των μαθηματικών. Η καθηγήτρια του πανεπιστημίου του Στάνφορντ στην Καλιφόρνια, ήταν μεταξύ των τεσσάρων τιμηθέντων με το βραβείο Fields στο Διεθνές Συνέδριο των Μαθηματικών που πραγματοποιήθηκε στη Σεούλ και ταυτόχρονα έγινε η πρώτη γυναίκα ανάμεσα στους 56 νικητές από τότε που θεσπίστηκε το βραβείο το 1936.

Η Μιρζακχανί αναγνωρίστηκε για το έργο της στην κατανόηση της συμμετρίας των καμπύλων επιφανειών, σύμφωνα με την ιστοσελίδα του πανεπιστημίου του Στάνφορντ. Τα βραβεία απονέμονται κάθε τέσσερα χρόνια και δόθηκαν στους νικητές από την πρόεδρο της Νότιας Κορέας Παρκ Γκέουν –χε την πρώτη γυναίκα που κατέχει αυτό το αξίωμα στη χώρα της.

Πηγή : http://www.metarithmisi.gr/el/default.asphttp://www.bbc.com/news/science-environment-28739373

Τετάρτη, 6 Αυγούστου 2014

Το θέμα δεν είναι τι διδάσκουμε εμείς, το θέμα είναι αυτά τι μαθαίνουν ...

του Alfie Kohn

Ποτέ δεν κατάλαβα όλη αυτήν την φασαρία γύρω από το παλιό αίνιγμα: “Εάν ένα δέντρο πέσει μέσα σε ένα δάσος και κανένας δεν είναι τριγύρω για να το ακούσει, αυτό παράγει ήχο;” Δεν είναι απλώς ένα ερώτημα για το πώς επιλέγουμε να ορίσουμε την λέξη ήχος; Εάν εννοούμε: “δονήσεις μίας συγκεκριμένης συχνότητας μεταφερόμενης μέσω του αέρα” τότε η απάντηση είναι ναι. Εάν εννοούμε: “δονήσεις που προκαλούν ερέθισμα στο ακουστικό σύστημα ενός οργανισμού” τότε η απάντηση είναι όχι.

Πιο προκλητικός είναι, ίσως ο ακόλουθος γρίφος, που αποδίδεται μερικές φορές σε απρόθυμους εκπαιδευτικούς: “Έκανα μία καλή διδασκαλία, αν και οι μαθητές δεν έμαθαν”. Και πάλι όλα εξαρτώνται από τον ορισμό. Εάν η διδασκαλία εκλαμβάνεται ως μία αλληλεπιδραστική δραστηριότητα, μία διαδικασία διευκόλυνσης της μάθησης, τότε η πρόταση είναι αναληθής. Δεν έχει περισσότερο νόημα από την φράση: “Είχα ένα πλούσιο γεύμα, αν και δεν έφαγα τίποτα”. Αλλά τι γίνεται αν η διδασκαλία ορίζεται αποκλειστικά με όρους του τι λέει και τι κάνει ο δάσκαλος; Σε αυτήν την περίπτωση η δήλωση δεν είναι οξύμωρη. Είναι απλώς χαζή. Μία ανεπιτυχής διδασκαλία δεν οδηγεί οποιονδήποτε την έκανε να ρωτήσει: “Λοιπόν, τι θα μπορούσα να κάνω, ώστε να είναι πιο πετυχημένη;” 

Αυτή η ερώτηση θα προέκυπτε πράγματι σε εκπαιδευτικούς που αντιλαμβάνονται την μάθηση – σε αντίθεση με την απλή διδασκαλία – ως το κεντρικό σημείο αυτού που κάνουν για να ζήσουν. Γενικότερα, είναι επιρρεπείς να συνειδητοποιήσουν ότι οτιδήποτε κάνουμε δεν μετράει περισσότερο από τον τρόπο που τα παιδιά το βιώνουν.

Ας αναλογιστούμε τι γίνεται μεταξύ παιδιών και γονιών. Όταν ζητείται από τον καθένα να περιγράψει κάποια πλευρά της κοινής τους ζωής, οι απαντήσεις αποκλίνουν εντυπωσιακά. Μία μεγάλη έρευνα στο Michigan, παραδείγματος χάρη, που εστίαζε στο βαθμό στον οποίο τα παιδιά συμπεριλαμβάνονταν στην διαδικασία λήψης αποφάσεων της οικογένειας κατέληξε σε διαφορετικά αποτελέσματα ανάλογα με το αν οι ερωτήσεις απευθύνονταν στους γονείς ή στα παιδιά. (Περιέργως τρεις άλλες έρευνες βρήκαν πως αν υπάρχει κάποιος αντικειμενικός τρόπος για να φτάσεις στην αλήθεια, οι αντιλήψεις των παιδιών για την συμπεριφορά των γονιών δεν είναι λιγότερο ακριβείς από τις αναφορές των γονιών για τις ίδιες τις δικές τους συμπεριφορές).

Αλλά το σημαντικό ερώτημα δεν είναι ποιος έχει δίκιο. Είναι ποιανού προοπτική παράγει ποικίλα αποτελέσματα. Δεν έχει σημασία ποιο μάθημα ήθελε να δώσει ο γονιός με το να δώσει στο παιδί, ας πούμε, ένα time out (ή κάποια άλλη τιμωρία). Εάν το παιδί το βιώσει ως μία μορφή απόσυρσης αγάπης, τότε αυτό θα καθορίσει το αποτέλεσμα. Παρόμοια, οι γονείς μπορεί να επαινούν με την ελπίδα πως προσφέρουν ενθάρρυνση, αλλά τα παιδιά ίσως να αγανακτούν με το “Μπράβο!” ή μπορεί να μεγαλώσουν όλο και περισσότερο εξαρτώμενα από την ικανοποίηση των ανθρώπων που βρίσκονται σε θέσεις εξουσίας. (περισσότερα για τον έπαινο από τον ίδιο συγγραφέα στο: “5 λόγοι για να σταματήσουμε να λέμε Μπράβο!” )

Επιπλέον, τόσο από τις τιμωρίες όσο και από τις ανταμοιβές τα παιδιά μπορεί να λάβουν ένα μάθημα όρων και προυποθέσεων: Με αγαπούν και είμαι αγαπητό μόνο όταν κάνω αυτό που μου λένε. Φυσικά, οι περισσότεροι γονείς θα επέμεναν πως αγαπούν τα παιδιά τους σε κάθε περίπτωση. Αλλά, όπως το θέτει μία ομάδα ερευνητών σε ένα βιβλίο για τα στυλ ελέγχου των γονιών “Είναι η εμπειρία αυτής της συμπεριφοράς από την μεριά του παιδιού που έχει την σπουδαιότερη επίδραση πάνω στην ακόλουθη ανάπτυξη του παιδιού”. Το μήνυμα που μετράει είναι το μήνυμα που το παιδί λαμβάνει και όχι αυτό που ο ενήλικας θεωρεί πως στέλνει.

Ακριβώς το ίδιο σημείο εφαρμόζεται σε ένα σχολείο, που οι εκπαιδευτικοί μπορεί επίσης να χρησιμοποιούν καρότο και μαστίγιο για τους μαθητές. Ίσως πιστεύουμε πως δίνουμε έμφαση στην σημαντικότητα της συνέπειας στην ώρα με το να χρησιμοποιούμε μία τιμωρία για την αργοπορία των μαθητών, ή πως δηλώνουμε την ανάγκη για σεβασμό, όταν αποβάλλουμε έναν μαθητή επειδή βρίζει, ή πως υποστηρίζουμε την αξία συγκεκριμένων συμπεριφορών, όταν ανταμοίβουμε τους μαθητές που τις ακολουθούν.

Τι γίνεται όμως εάν οι μαθητές που τιμωρούνται ή ανταμείβονται δεν τον βλέπουν έτσι;  Αν η απάντηση του/της είναι: “Δεν είναι δίκαιο” ή “Την επόμενη φορά δεν θα πιαστώ” ή “Υποθέτω πως όταν έχει περισσότερη εξουσία μπορείς να κάνεις άλλους ανθρώπους να υποφέρουν αν δεν κάνουν αυτό που θέλεις” ή “Εάν πρέπει να με ανταμείβουν για το Χ, τότε το Χ πρέπει να είναι κάτι που δεν θέλω να το κάνω”.

Ισχυριζόμαστε πως οι μαθητές έχουν συνεχώς λάθος,  πως οι παρεμβάσεις είναι πράγματι δίκαιες, πως οι συνέπειες είναι δικαιολογημένες και πως το σύστημα ανταμοιβών βγάζει τέλειο νόημα. Αλλά εάν οι μαθητές δεν μοιράζονται την οπτική μας, τότε αυτό που κάνουμε πιθανώς δεν μπορεί να έχει το επιθυμητό αποτέλεσμα. Τα αποτελέσματα δεν προέρχονται από συμπεριφορές, αλλά από το νόημα των συμπεριφορών.

Το ίδιο αληθεύει και για τους δασκάλους που είναι αυστηροί με τους βαθμούς. Η πρόθεσή τους – “να διατηρήσουν υψηλά στάνταρ” ή “να ωθήσουν του μαθητές να κάνουν ό,τι καλύτερο μπορούν” – είναι τελείως άσχετη με το αν ένας χαμηλός βαθμός εκληφθεί διαφορετικά από τον μαθητή που τον πήρε, που σχεδόν πάντα έτσι γίνεται. Ομοίως, εάν οι μαθητές βλέπουν τις ασκήσεις για το σπίτι ως κάτι με το οποίο ανυπομονούν να ξεμπερδέψουν, δεν έχει σημασία πόσο καλά είναι σχεδιασμένες ή πόση αξία θεωρούμε πως έχουν. Η πιθανότητα οι ασκήσεις να βοηθήσουν τους μαθητές να μάθουν κάτι αποτελεσματικά, πόσο μάλλον να ενθουσιαστούν σχετικά με αυτό, είναι υπέρμετρα χαμηλή.

Εάν οι δάσκαλοι κάνουν απλώς το μάθημα τους και αφήνουν τον κάθε μαθητή να βγάλει νόημα από αυτό — “έτσι ώστε το παιδί να αισθάνεται πως όταν δεν το καταλαβαίνει είναι δικό του σφάλμα” (για να δανειστώ τα λόγια του John Holt) — τότε η μάθηση, που έχει νόημα, βρίσκεται σε φοβερά  μικρό ποσοστό σε αυτές τις αίθουσες.
Αλλά ας το αντιμετωπίσουμε: Είναι πιο εύκολο να ασχολείσαι με την διδασκαλία παρά με την μάθηση, όπως ακριβώς είναι πιο βολικό να αποδίδεις το λάθος στους άλλους παρά σε εσένα όταν τα πράγματα δεν πηγαίνουν καλά. Είναι ελκυστικό, όταν οι μαθητές δίνουν κάποιου είδους διαγώνισμα να θεωρείς πως τα αποτελέσματα δείχνουν πρωτίστως πόση πρόοδος έκανε ή δεν έκανε κάθε παιδί– παρά να παρατηρείς ότι η ποιότητα της διδασκαλίας αξιολογείται επίσης.

Το “Έκανα μία καλή διδασκαλία …” πιθανώς δείχνει πως η μάθηση γίνεται αντιληπτή ως μία διαδικασία αφομοίωσης πληροφορίων, η οποία με την σειρά της σημαίνει πως η διδασκαλία συνιστά την παράδοση αυτών των πληροφοριών. (Πολλά χρόνια πριν ο συγγραφέας George Leonard περιέγραψε την διάλεξη ως “τον καλύτερο τρόπο να μεταφέρεις πληροφορίες από το βιβλίο του δασκάλου στο τετράδιο του μαθητή χωρίς να αγγίξεις το μυαλό του μαθητή”). Αυτή η προσέγγιση είναι ιδιαιτέρως κοινή ιδιαίτερα στο λύκειο και στους ακαδημαϊκούς καθηγητές, που ενθαρρύνονται να θεωρούν τους εαυτούς τους ως ειδικούς στην ειδικότητα τους (φιλολογία, επιστήμη, ιστορία) παρά στην παιδαγωγική.Η reductio ad absurdum θα ήταν αυτοί που “παίρνουν το περιεχόμενο τους τόσο πολύ στα σοβαρά που ξεχνούν τους μαθητές”, όπως το θέτει η Linda McNeil στο απογοητευτικό πορτρέτο της για το λύκειο.

Το πρόβλημα ίσως ξεκινά στα σχολεία της εκπαίδευσης, όπου δάσκαλοι κατά τη διάρκεια των σπουδών τους δαπανούν πολύ λίγο χρόνο μαθαίνοντας για την μάθηση, σε σχέση με το χρόνο που αφιερώνουν στο υπό τη συζήτηση περιεχόμενο. Ακόμη χειρότερα, όταν ζητηθεί στους δασκάλους αυτές τις μέρες να σκεφτούν για τη μάθηση, αυτό μπορεί να ερμηνευτεί με όρους συμπεριφορισμού, με έμφαση στις διακριτές, μετρήσιμες ικανότητες. Το θέμα δεν είναι να εμβαθύνεις την κατανόηση (και τον ενθουσιασμό) αλλά μόνο να ανεβάσεις τους βαθμούς των τεστ.

Είναι γεγονός πως η αληθινή μάθηση δεν μπορεί συχνά να εκτιμηθεί και μία κεντρική εστίαση στα “δεδομένα” μετατρέπει το σχολείο σε κάτι ρηχό και άψυχο. Ιδεωδώς, η προσοχή στην μάθηση σημαίνει μία προσπάθεια να συλλάβουμε πως κάθε μαθητής καταλαβαίνει τον κόσμο, ώστε να μπορέσουμε να φτάσουμε εκεί που αυτός είναι. “Διδάσκω” όπως μας υπενθυμίζει η Deborah Meier “είναι κυρίως ακούω”. (Είναι αυτοί που μαθαίνουν, προσθέτει, που πρέπει να κάνουν περισσότερη “ομιλία” βασισμένοι στο πως παλεύουν με ένα ενδιαφέρον πρόγραμμα σπουδών). Φανταστείτε πως οι αμερικάνικες τάξεις θα μεταμορφωνόταν, αν ενεργοποιήσουμε πραγματικά αυτήν την σοφία.

Και δεν είναι μόνο το να ακούς με την κυριολεκτική σημασία που χρειάζεται, αλλά η θέληση να φανταστείς την οπτική γωνία του μαθητή.  Πώς αισθάνεσαι να κάθεσαι εκεί με τις γεμάτες αμφιβολίες προσπάθειες σου να γράψεις μία έκθεση ή να λύσεις ένα πρόβλημα ενώ βρίσκεσαι σε συνεχή αξιολόγηση; (Πολλοί δάσκαλοι που περιμένουν από τους μαθητές τους να ανέχονται από πάνω μέχρι κάτω, ή ακόμα και να επωφελούνται, από ένα συνεχή βομβαρδισμό κριτικής είναι συχνά οι ίδιοι υπερβολικά ευαίσθητοι σε κάθε πρόταση για την βελτίωση των δικών τους δεξιοτήτων.) Πράγματι, οι εκπαιδευτικοί οφείλουν να προσπαθούν κάτι καινούριο στις ζωές τους, κάτι για το οποίο πρέπει να παλέψουν για να το πετύχουν, ώστε να εκτιμήσουν τι πασχίζουν να κάνουν οι μαθητές τους κάθε μέρα.

Τέλος, όπως οι δάσκαλοι είναι στους μαθητές, έτσι και οι διοικούντες είναι στους δασκάλους. Η επιτυχημένη σχολική ηγεσία δεν εξαρτάται από ποιοι είναι οι διευθυντές και οι σχολικοί σύμβουλοι, αλλά από το πως οι πράξεις τους εκλαμβάνονται από το ακροατήριο τους, ιδιαίτερα από τους δασκάλους της τάξης. Οι αποδέκτες του μηνύματος μπορεί να είναι μεγαλύτεροι σε ηλικία αλλά το δίδαγμα είναι το ίδιο: Είναι καλύτερο να βλέπουμε τι κάνουμε μέσα από τα μάτια εκείνων στους οποίους το κάνουμε.

Δευτέρα, 7 Ιουλίου 2014

ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΑ


Όπως έχουμε πει και στο παρελθόν, τα Μαθηματικά δεν είναι μόνο θεωρήματα και προτάσεις, πολλαπλασιασμοί και ταυτότητες, κλάσματα και ολοκληρώματα. Τα Μαθηματικά είναι δημιουργία, είναι φαντασία, είναι αγάπη για μια επιστήμη που υπάρχει παντού γύρω μας. 

Αυτό δεν το διαπιστώσαμε πρόσφατα ... αιώνες πριν οι άνθρωποι ασχολήθηκαν με τα Μαθηματικά σε όλο τον κόσμο και στην Ελλάδα φυσικά, αφού από τους Έλληνες προήλθαν πάρα πολλά από τα γνωστά σε όλους μας σημερινά Μαθηματικά. 

Εφόσον λοιπόν μιλήσαμε για τέχνη και δημιουργία δεν έχουμε παρά να σας παρουσιάσουμε ένα υπέροχο ποίημα, εμπνευσμένο από τα Μαθηματικά ανά τους αιώνες ....

Mεγάλη προσφορά στην ανθρωπότητα
Αποτέλεσαν και αποτελούν οι θετικές επιστήμες
Θάρρος και τόλμη δίνουν στους αγωνιστές
Ηρωες και πρωτοπόρους αναδεικνύουν της ειρήνης
Μόνιμα ψάχνουν για να βρουν τον τετραγωνισμό του κύκλου
Αγώνες κάνουν φοβερούς από την εποχή του Δημοκρίτου
Τρέχουν παντού και ψάχνουνε ότι άφησε ο Πυθαγόρας
Ισως και βρουν τις λύσεις που έψαχναν τον περασμένο αιώνα
Κάνουν προσπάθειες πολλές, μέρα και νύχτα τρέχουν
Αναζητώντας τις χαρές που φέρνουν οι επιτυχίες, που η κάθε μια ξεχωριστά       γεννά την ευτυχία.

Πλούταρχος Στρατής

Πέμπτη, 3 Ιουλίου 2014

Τέχνη φτιαγμένη από εξισώσεις !!!


Οι μαθηματικοί πάντα μας συναρπάζουν με τα ατέλειωτα fractals και τη ροή μοτίβων, αυτά που συνηθίζουν να τα αποκαλούν μαθηματικά αριστουργήματα. Αυτό που παρατηρείται τελευταία είναι ότι δεν είναι οι μόνοι αφού όλο και περισσότεροι τα ονομάζουν έτσι.

Για πολλούς καλλιτέχνες, οι υπολογισμοί και η αριθμητική ανάλυση προσφέρουν μια πλούσια πηγή ιδεών και μεθόδων για τις δημιουργίες τους.

Το ετήσιο συνέδριο Bridges Conference αναδεικνύει τις συνδέσεις ανάμεσα στην τέχνη και τα μαθηματικά. Το συνέδριο διαθέτει, μεταξύ άλλων, μία juried έκθεση ζωγραφικής γεμάτη από μια συγκλονιστική σειρά από έργα τέχνης εμπνευσμένα από τα Μαθηματικά, όπου μπορείτε να δείτε το ηλιοβασίλεμα, ένα αμπαζούρ, και περισσότερα όπως τη χρυσή αναλογία  ένα κέλυφος που ανακινείται και άλλα πολλά.

Πηγή : discovermagazine.com

Τρίτη, 24 Ιουνίου 2014

ΠΑΤΕΡΑΣ



Αν και με μια μικρή καθυστέρηση αναφορικά με τη γιορτή του πατέρα το ακόλουθο ποίημα αξίζει να ειπωθεί και να αφιερωθεί σε όλους αυτούς τους πατεράδες, που αγαπάμε πολύ και είναι πολύτιμοι για τον καθένα από εμάς.








Πολλά χρωστώ σε σένανε γλυκιέ μου πατερούλη
Από μικρή μου στάθηκες σαν να’σουνα Θεούλης
Τέτοιος πατέρας πουθενά δεν βρίσκεται στον κόσμο
Εχεις περίσσια αρχοντιά, φροντίδα και συμπόνια
Ραίνουν λουλούδια σαν περνάς όλοι που σε γνωρίζουν
Από αγάπη και χαρά τρέχουν και σε καλωσορίζουν
Στην αγκαλιά σε σφίγγουνε και από χαρά δακρύζουν.

                     Πλούταρχος Στρατής

Τετάρτη, 28 Μαΐου 2014

H Απόδειξη στα Μαθηματικά του Γυμνασίου

Ημερίδα με θέμα "H Απόδειξη στα Μαθηματικά του Γυμνασίου και η Επιστημολογική Μόρφωση των Μαθηματικών της Εκπαίδευσης" πραγματοποιήθηκε πριν από λίγες ημέρες στο Τμήμα Μαθηματικών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

Την Δευτέρα λοιπόν, 19 Μαΐου οι κύριοι Νίκος Καστάνης και Νίκος Τερψιάδης παρουσίασαν τις απόψεις τους σε μια ομιλία την οποία μπορείτε να παρακολουθήσετε στη συνέχεια. 
Ευχαριστώ πάρα πολύ τον κύριο Ν. Καστάνη για την ενημέρωση και την αποστολή του υλικού ...