Social Icons

Featured Posts

Τετάρτη, 24 Ιουνίου 2015

Η Νοσταλγία της ευγένειας

Πώς τόσο αιφνιδίως χάθηκε η ευγένεια τριγύρω και αναμεταξύ μας; Μα, πού πήγε η αιδημοσύνη;
Την τρομερή αλλαγή πιστοποιούμε ακόμα κι εμείς οι για την ώρα κάπως νεότεροι, εμείς που δεν γνωρίσαμε παρά μόνον ορισμένες ύστατες εκδηλώσεις της: την τήρηση κάποιων προσχημάτων, το παλιό καλό τακτ, την ακρίβεια στα ραντεβού, τον πληθυντικό αριθμό, την αυτονόητη παραχώρηση θέσης, τις ώρες κοινής ησυ­χίας, έννοιες όπως κοσμιότητα και κομψότητα, τις μικρές επισημότητες και τα ανώδυνα εθιμικά πρωτόκολλα την αναμονή και την πρόποση στο τραπέζι, τις φιλόφρονες συ­στάσεις, το κράτημα της θύρας τη σεμνολογία και τη χαμηλοφωνία, την υπομονή στον διάλογο και παντού, την τάξη στη σχολική αίθουσα, την ευπρέπεια στους δημόσιους χώρους, τη μειλίχια οδήγηση, την ιπποσύνη προς τις γυναίκες -και όχι μόνο, την χείρα βοηθείας, τον εξυπηρετικό μπάρμαν, το «από καλή οικογένεια», το «με συγχωρείτε», το «ευχαριστώ», το «παρακαλώ» και το «με τις υγείες σας», το καλωσόρισμα και την κατευόδωση, το «χαίρετε» στο ασανσέρ, το αγουροξυπνημένο χαμόγελο, την ερυθρίαση, την αμηχανία, τον ξερόβηχα.
Κι επειδή ο όρος «ευγένεια» παραπέ­μπει πρωτίστως στην κληρονομική αβρότη­τα μιας εξίσου κληρονομικής αριστοκρατίας, η οποία δεν στερείται τόσα ώστε να μην προλαβαίνει ν’ ανατραφεί επισταμένως : Μο­λονότι η μόρφωση αποτελούσε στην ιστο­ρία πολυτελές κεκτημένο ή ακόμα και ιδεώδες των ολίγων, η αφελής έγνοια και η συλ­λογική απαίτηση για μια «καθωσπρέπει» παρουσία αρκούσαν συχνά για ν’ αντισταθμί­σουν την ανυπαρξία ή στέρησή της.
Πλέον, στις μέρες μας της υποχρεωτικής πια εκπαί­δευσης και του αμελητέου αναλφαβητισμού, τα ταπεινά κοινωνικά στρώματα έχουν απολέσει σχεδόν εξ ολοκλήρου το φιλότιμο που ενέπνεαν άλλοτε η λιτότητα και ο κίν­δυνος, μιμούμενα την υλοφροσύνη των τα­ξικών τους εχθρών (και κρυπτοπροτύπων), υπερακοντίζοντάς τους σε ζήλο και απερισκεψία. Το ίδιο συνέβη και στη χώρα μας, το ταπεινό κοινωνικό στρώμα της Ευρώπης: ένας πάλαι ποτέ υπερήφανος λαός, μαζί με τα άλλα, έχασε με τον καιρό και οικειοθελώς την υπερηφάνεια, την ευγένεια, την αξιοπρέ­πειά του. Ίσως αμετακλήτως. Το βλέπουμε σε όλα τα επίπεδα: στους ανήθικους και ανερυθρίαστους πολιτικούς στους εγωκεντρι­κούς και άξεστους πολίτες.
Η αγένεια προδίδει, εκτός από κρετινισμό κι έλλειψη αυτοεκτίμησης, νοσούσα ανθρωπολογική και πολιτική στάση. Από τη μία, ο ανάγωγος άνθρωπος δεν αντιλαμβάνεται πόσο η έμπρακτη προσκόλληση στον εαυτόν του τον απομονώνει, υπονομεύοντας σε βάθος χρόνου όλα όσα ο ίδιος επιδιώκει, αφού δεν μπορεί να υπάρξει αληθινή ηδονή εκεί που απουσιάζει η στοιχειώδης κοινωνική αποδοχή και μετοχή. Από την άλλη, λη­σμονεί, πάνω απ’ όλα, ότι η αναγνώριση της ισότητας συνιστά προϋπόθεση και της εύρυθμης και της εύμορφης διαβίωσης ότι, σε τελική ανάλυση, θερίζουμε ό,τι σπέρνου­με και ότι, με την ανοχή και τη συμβολή μας στην αναίδεια, καθιστούμε τον βίο και τον χώρο μας όλο και πιο αφιλόξενο για εμάς και τους δικούς μας. 
Δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι ο σημερινός μέσος Έλληνας είναι αγενής. Την ίδια στιγμή, πολλά δεινά που ολοένα και δριμύτερα καταλογίζουμε στους άλλους έχουν τη ρίζα τους όχι μόνον στην ευγένεια που τόσο απότομα εξέλιπε αλλά και στην έλλει­ψη νοσταλγίας της. Η αλγεινή ανάμνηση μιας αξίας, όταν αυτή δεν έχει τελεσίδικα παρέλ­θει, ενδέχεται με μαγικό αλλά και ευφυή τρόπο να την αναβιώσει.
Έτσι, η πάση θυσία διατήρηση, εμφύσηση, επίκληση, διάδοση ή επαναφορά των καλών τρόπων στα μικρά παιδιά, στις νέες γενιές, δεν είναι ύποπτος αναχρονισμός, αλλά ευφυής ηθική επένδυση κοσμοϊστορικής σημασίας για τον χαρακτήρα της προσεχούς ζωής. Οφείλουμε να έχουμε μονίμως κατά νου ότι στις οικογένειες και τις κοινωνίες μας δεν γεννιούνται απλώς νέοι άνθρωποι, αλλά σ’ αυτές πλάθονται νέοι τύποι ανθρώπου.
Κι επειδή, από μία άποψη, πάντοτε στο βάθος παραμένουμε μικρά παιδιά, ικανά να μην κατανοούμε το καλό μας, επείγει για τους μεγαλύτερους, όπου και αν βρίσκονται, η με κάθε μέσο και τρόπο διεκδίκηση της ευγένειας, εδώ που καταντήσαμε, έστω και αρχικά τυπικής ή υποκριτικής, σαν εκείνη των νεοαστών που κεραύνωνε ο L. Bloy. Είναι πολύ προτιμότερη. Η μέσω συστάσεων, ήτοι προσβλητικών υπενθυμίσεων του αυτονόητου, όπως αυτή να στεκόμαστε δεξιά στις κυλιόμενες κλίμα­κες του Μετρό για να μπορούν να διέρχονται οι συνάνθρωποί μας. Και όλα αυτά, μπας και (ξανα)γίνουμε στοιχειωδώς «τρυφεροί ο ένας με τον άλλον, καθώς οι θλίψεις μας είναι ίδιες» (J. Swift).
Απόσπασμα από : Κώστας Βραχνός Διδάκτωρ φιλοσοφίας, http://www.alopsis.gr

Πέμπτη, 18 Ιουνίου 2015

Το τραγούδι που ο δάσκαλος Στέργιος έγραψε για τον μαθητή του τον Μιχάλη

Τον Μάρτιο ανέβασε αυτή τη φωτογραφία, γράφοντας :
"Δε μπορεί να είμαι εγώ ο πιο τυχερός δάσκαλος του κόσμου..."
Το φανταστικό τραγούδι που ο Στέργιος έγραψε για τον μαθητή του τον Μιχάλη, δεν ήρθε απ' το πουθενά. Συχνά οι σχέσεις των δασκάλων με τους (φαινομενικά) λιγότερο τυχερούς μαθητές είναι στοργικές και συγκινητικές.

Αυτό που μου αρέσει στην περίπτωση αυτού του δασκάλου και αυτού του μαθητή στην Ρόδο, είναι πως η απόλαυση και η χαρά βιώνεται και απ' τις δύο πλευρές.

Μερικές φορές θεωρούμε ότι είμαστε ήρωες επειδή βοηθάμε τους άλλους, και ίσως το προβάλλουμε και με κάποια περηφάνια τονίζοντας το πόσο χάρηκαν οι «ευεργετημένοι». Δεν συμβαίνει αυτό εδώ. Το αντίθετο: ο δάσκαλος τονίζει συνεχώς πως αυτός είναι ο τυχερός, πως αυτός έμαθε πράγματα, με σεμνότητα ουσιαστική και αναζωογονητική. 

Λέει ο ίδιος : «Ο μαθητής μου ο Μιχάλης κι εγώ, αποχαιρετούμε τη φετινή σχολική χρονιά τραγουδώντας μαζί ένα τραγούδι που έγραψα για εκείνον. Για όλα όσα μου έμαθε. Το αφιερώνουμε σε όλους εμάς τους μεγάλους και "σοφούς" που πολλές φορές ξεχνάμε τις πιο απλές αλλά σημαντικές λεπτομέρειες της ζωής. Ευχαριστούμε όσους στάθηκαν δίπλα μας τη φετινή χρονιά, και ειδικότερα την οικογένεια του Μιχάλη. Καλό καλοκαίρι σε όλους!»

Δείτε το βίντεο με το τραγούδι στη συνέχεια : 


Το να απολαμβάνεις τη δουλειά σου και να νιώθεις ότι -ασχέτως της βοήθειας που μπορεί να προσφέρεις- γίνεσαι εσύ ο ίδιος καλύτερος και πιο ευτυχισμένος είναι τελικά το μυστικό μιας καλής ζωής.

Πηγή : www.lifo.gr

Τετάρτη, 17 Ιουνίου 2015

Η φαντασία του παιδιού σας γίνεται πραγματικότητα !!!

Τώρα μπορείτε να στείλε τη ζωγραφιά του παιδιού σας στη σελίδα http://www.childsown.com/ και θα σας στείλουν πίσω ένα κουκλάκι.

Αν και μπορεί ένα παιδί να δημιουργήσει αυτό το σχέδιο σε λίγα μόλις λεπτά, παίρνει πολύ περισσότερες ώρες στους επαγγελματίες αυτού του είδους, πράγμα που συνεπάγεται την προετοιμασία ενός σχεδίου, τα υφάσματα, το κόψιμο, το ράψιμο, το να τεθεί σε λειτουργία και όλες τις υπόλοιπες δύσκολες λεπτομέρειες. Αξίζει τον κόπο?

Απλά δείτε τι μπορούν να φτιάξουν αυτοί οι άνθρωποι και αποφασίστε εσείς ...

Το υλικό από τέτοιες πρωτότυπες και υπέροχες δημιουργίες είναι πολύ μεγάλο και γι' αυτό θα παραθέσουμε τις σελίδες που μπορείτε να επισκεφτείτε ώστε να δείτε περισσότερα μοναδικά κουκλάκια φτιαγμένα με πολύ μεράκι και βασισμένα στην έμπνευση των μικρών μας φίλων.

Η σελίδα της δημιουργικής αυτής ομάδας είναι : http://www.childsown.com/
Μπορείτε όμως να βρείτε περισσότερο φωτογραφικό υλικό και στη σελίδα τους στο flickr.com : https://www.flickr.com/photos/childsown/.

Σε περίπτωση που σας ενθουσίασε αυτή η ιδέα και θέλετε να επικοινωνήσετε μαζί τους, μπορείτε να βρείτε πληροφορίες εδώ.

Δευτέρα, 15 Ιουνίου 2015

Τα μολύβια που μετατρέπονται σε λουλούδια, λαχανικά και βότανα !!!

Μία νέα και πολύ πρωτότυπη ιδέα είχε μια ομάδα φοιτητών του διάσημου ερευνητικού πανεπιστημίου MIT, με την οποία κατέκτησαν το βραβείο του «καλύτερου φιλικού προς το περιβάλλον προϊόντος για το 2013».

Η ιδέα; Το «Sprout», το μολύβι που… φυτρώνει!

Πιο συγκεκριμένα, οι φοιτητές που ασχολήθηκαν με το πρωτότυπο αυτό μολύβι ενσωμάτωσαν στο άκρο του μολυβιού, αντί για την κλασική γόμα, μια κάψουλα που περιέχει τουλάχιστον τέσσερις σπόρους φυτών που ενεργοποιούνται μόλις έρθουν σε επαφή με το νερό.

Έτσι, όταν το «Sprout» γίνει πολύ μικρό και δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί, αντί να το πετάξετε, το βάζετε στη γλάστρα σας και θα αποκτήσετε ένα νέο φυτό στο μπαλκόνι σας. Μάλιστα, οι σπόροι των φυτών του «έξυπνου» μολυβιού είναι εφτά : βασιλικός, κόλιανδρος, φασκόμηλο, μέντα, δεντρολίβανο, θυμάρι και άνηθος.

Όπως δήλωσαν οι φοιτητές αυτό που ήθελαν ήταν να δημιουργήσουν ένα διασκεδαστικό και χρήσιμο εργαλείο, οπότε και αφαίρεσαν την κλασική γόμα.

«Υπάρχουν ένα σωρό γομολάστιχες στο εμπόριο για να σβήνει κανείς αυτά που γράφει και δεν χρειάζεται να υπάρχουν και επάνω στα μολύβια, εξ” άλλου, σκεφτόμαστε να φτιάξουμε και σβήστρες με σπόρους φυτών» δήλωσε η ομάδα των φοιτητών.

 

Τετάρτη, 10 Ιουνίου 2015

Το παράδοξο του Ράσελ

Ως γνωστόν, τα μαθηματικά είναι η επιστήμη που προσπαθεί να αποδείξει τα πάντα μέσα από την λογική. Η λογική όμως ξεκινά από κοινά αποδεκτές «αλήθειες», κάτι που έρχεται αντίθετο με την ίδια την φύση των μαθηματικών.

Η αναζήτηση της απόλυτης λογικής αλήθειας

Πως οι μαθηματικοί προσπάθησαν να απεμπλακούν από τα αξιώματα
Ένας «πραγματιστής» μαθηματικός θα μπορούσε εύκολα να δεχτεί το γεγονός ότι η επιστήμη του ξεκινά από βασικές αρχές, χτισμένες από την κοινή λογική και όχι αποδεδειγμένες επιστημονικά. Αρχές από τις οποίες «γεννιέται» κάθε τι άλλο που συμπεριλαμβάνεται σε μια μαθηματική θεωρία. Είναι όμως δυνατόν τα μαθηματικά, η επιστήμη της απόδειξης και της λογικής, να στηρίζονται σε κάτι το αναπόδεικτο;
Οι πιο ανήσυχοι μαθηματικοί, γύρω στο τέλος του 19ου αιώνα, ξεκίνησαν μια προσπάθεια να εξηγήσουν τα πάντα μέσω της λογικής, θέλοντας να ξεφύγουν από οποιαδήποτε παραδοχή. Κάπως έτσι δημιουργήθηκε ο κλάδος της Μαθηματικής Λογικής. Ακόμα και εκεί όμως, έπρεπε να οριστούν κάποια αξιώματα, ώστε να οικοδομηθεί η θεωρία.
Οι προβληματισμοί των μαθηματικών της εποχής δίχασαν την επιστημονική κοινότητα. Πολλοί μαθηματικοί θεώρησαν πλήρως ανούσιες τις προσπάθειες των συναδέρφων τους να… φιλοσοφήσουν τα μαθηματικά. Την ίδια ώρα, οι «στοχαστές» δεν έβλεπαν φως στο τούνελ της μαθηματικής λογικής. Κάθε προσπάθεια τους κατέληγε ανεπιτυχής. Όσο και να εμβάθυναν στην μαθηματική λογική, κατέληγαν σε πιο «λογικά» αξιώματα. Δεν μπορούσαν όμως να απεξαρτηθούν από την ύπαρξη τους.
Κάπου εκεί άρχισαν να γεννιούνται και τα πρώτα σφάλματα της λογικής. Ο άνθρωπος που δημιούργησε το πιο γνωστό λογικό «παράδοξο» ήταν ο Ράσελ. Ένας μαθηματικός που αφιέρωσε όλη του την επιστημονική καριέρα στην αναζήτηση της απόλυτης λογικής. Το παράδοξο του ήρθε να κατεδαφίσει την Θεωρία Συνόλων, που είχε θεμελιωθεί πάνω στην Μαθηματική Λογική.
Το «παράδοξο του κουρέα» και η αυστηρή απόδειξη πως τα μαθηματικά είναι… αναπόδεικτα
Η Θεωρία Συνόλων ξεκίνησε από τις ιδέες του Καντόρ και εξελίχθηκε από αρκετούς μαθηματικούς. Μια βασική ιδέα που θεμελίωνε την θεωρία, ήταν πως κάθε προσδιορίσιμη συλλογή είναι ένα σύνολο. Κάθε σύνολο δηλαδή είναι μια ομάδα αντικειμένων που έχουν μια συγκεκριμένη ιδιότητα. Μια πρόταση που ακούγεται αρκετά προφανής.
Ο Ράσελ, μέσω ενός πολύ απλού και συνοπτικού παραδείγματος, ήρθε να αποδείξει πως αυτός ο ορισμός είναι εσφαλμένος. Θεώρησε R το σύνολο των συνόλων που δεν είναι στοιχεία του εαυτού τους. Τι ισχύει όμως για το ίδιο το R; Αν το R άνηκε στο σύνολο, τότε εξ ορισμού δεν θα ήταν στοιχείο του συνόλου. Αν δεν ήταν στοιχείο του συνόλου, τότε θα… ήταν στοιχείο του συνόλου. Με λίγα λόγια, ο Ράσελ δημιούργησε μια συνθήκη ανίκανη να περιγράψει το σύνολο που δημιουργούσε.
Η ιδέα του Ράσελ γίνεται πιο κατανοητή μέσω του παρακάτω παραδείγματος:
«Σε μια πόλη ο κανονισμός λέει πως όλοι οι άνδρες πρέπει να είναι ξυρισμένοι. Σε αυτήν την πόλη υπάρχει μόνο ένας κουρέας, ο οποίος ξυρίζει μόνο αυτούς που δεν ξυρίζονται μόνοι τους. Ποιος ξυρίζει όμως τον κουρέα;»
Αναλύοντας το πρόβλημα μέσω της Θεωρίας Συνόλων, είναι κατανοητό πως στη χώρα υπάρχει το σύνολο εκείνων που ξυρίζονται μόνοι τους και το σύνολο εκείνων που ξυρίζονται στον κουρέα. Ο κουρέας δεν ξυρίζεται μόνος του αφού ξυρίζει όλους τους άντρες που δεν ξυρίζονται μόνοι τους. Αλλά ούτε κάποιος άλλος δεν μπορεί να τον ξυρίσει, αφού ο κουρέας ξυρίζει όσους δεν ξυρίζονται μόνοι τους. Μέσω της ίδιας σκέψης, το σύνολο όλων των συνόλων είναι αδύνατο να οριστεί.
Το παράδοξο του Ράσελ κατέρριψε την δομή της Θεωρίας Συνόλων, διαγράφοντας επίσης την όποια ελπίδα θεμελίωσης των μαθηματικών σε όρους λογικής. Λίγα χρόνια αργότερα, ήρθε ένα θεώρημα για να βάλουν τέλος στα όνειρα των μαθηματικών της λογικής, τραντάζοντας τον κόσμο της επιστήμης. Γνωστό ως το «πρώτο θεώρημα της μη-πληρότητας»
Κάθε επιστημονική θεωρία περιέχει ορισμένες αλήθειες οι οποίες δεν μπορούν να αποδειχτούν βάση της ίδιας της θεωρίας, ήταν το πρώτο αποδεδειγμένο θεώρημα του Γκέντελ που ουσιαστικά αποδεικνύει πως η ύπαρξη των αξιωμάτων είναι υποχρεωτική για την θεμελίωση των θεωριών. Αν το εξετάσουμε λίγο πιο… φιλοσοφικά, το θεώρημα αυτό βάζει ένα φράγμα στην λογική. Εξηγεί πως οποιαδήποτε μαθηματική ανακάλυψη στηρίζεται σε αναπόδεικτες αλήθειες.
Η μη-πληρότητα του Γκέντελ είναι ίσως το πιο «αντιεπιστημονικό» θεώρημα στην ιστορία της επιστήμης. Μια πρόταση που αποδεικνύει πως η ύπαρξη κάθε μαθηματικής θεωρίας βασίζεται στην ίδια την ανθρώπινη διαίσθηση.
Η προσπάθεια των μαθηματικών να αποδείξουν πως η επιστήμη τους είναι από τις ρίζες της θεμελιωμένη, δεν ήταν απόλυτα αποτυχημένη. Μπορεί λοιπόν τα μαθηματικά να ξεκινούν από κοινώς αποδεκτές αλήθειες, αλλά τουλάχιστον οι μαθηματικοί κατάφεραν να αποδείξουν ακόμα και αυτό. Οτι δηλαδή η επιστήμη τους είναι… αποδεδειγμένα αναπόδεικτη.

Πέμπτη, 28 Μαΐου 2015

Φρενέ: ο δάσκαλος που άφηνε τα παιδιά να ονειρεύονται ...

O Célestin Freinet (1896-1966) ένας από τους παλιούς σύγχρονους παιδαγωγούς που άνοιξε νέους δρόμους στις παιδαγωγικές μεθόδους, παρατηρώντας τα παιδιά, εστιάζοντας στα ενδιαφέροντά τους, φέρνοντας τη δράση και την ενέργεια της αυλής στην τάξη και την τάξη στην αυλή!!
Σε μια εποχή που τα παιδιά είναι μαθημένα να υπακούν πειθήνια τις εντολές, δασκάλων και γονιών, να τιμωρούνται και να ξυλοκοπούνται, να συμπεριφέρονται νωχελικά μέσα στην τάξη «σαν παγωμένα ρομπότ», χωρίς κανένα ενδιαφέρον και κατανόηση για το τι μαθαίνουν, χωρίς καμία χαρά και χαμόγελο στα πρόσωπά τους, ο Célestin Freinet καταφέρνει να μεταμορφώσει ό,τι του λένε, ό,τι αισθάνονται και ό,τι δυσκολεύονται σε δημιουργία, εξερεύνηση και συνεργατική δουλειά!!

Αποτέλεσε και αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση για πολλούς παιδαγωγούς…


Μόλις πρωτοείδα αυτό το απόσπασμα πόσο πολύ συγκινήθηκα ... και ένιωσα ευλογημένη γιατί πέρασαν και από τη δική μου σχολική-ακαδημαϊκή πορεία τρεις τέτοιοι άνθρωποι (είναι πολύ λίγοι και όμως ήμουν τυχερή και τους συνάντησα αρκετά νωρίς) που με έκαναν να αγαπήσω τα Μαθηματικά και το διάβασμα γενικότερα. 
Εύχομαι κάποια στιγμή να καταφέρω να αποτελέσω και εγώ πηγή έμπνευσης για κάποιον από τους μαθητές μου και τότε θα μπορώ να πω ότι υπήρξα μια πετυχημένη παιδαγωγός. 

Πηγή : http://mathaino-paizontas.gr/

Τρίτη, 21 Απριλίου 2015

Νάνι, νάνι το παιδί να κάνει...

Καλησπέρα σας. 

Κοντεύει 10 η ώρα. Νύχτωσε και τέτοια ώρα το σώμα έχει κουραστεί και το πνεύμα βρίσκεται κι αυτό σε μια κατάσταση μετάβασης, κάπου μεταξύ ύπνου και ξύπνιου. Ειδικά αν είσαι στο πόδι από τις 6 το πρωί και τρέχεις να τα προλάβεις όλα : δουλειά, σπίτι, παιδιά... Σιγά, σιγά η μπαταρία της αντοχής εξασθενεί.

Ωστόσο, αυτή η ώρα είναι τόσο σπουδαία! Ειδικά αν δεν παρακολουθείς τις ανόητες ειδήσεις που επαναλαμβάνουν τη μιζέρια της χώρας μας και την αφιερώνεις για να επικοινωνήσεις με ένα κομμάτι του εαυτού σου. Και τι πιο όμορφο από το να ξαπλώνεις λίγο πλάι στο παιδί σου καθώς είναι έτοιμο να κοιμηθεί και να του μιλάς σε χαμηλό τόνο... Φτάνουν πια οι εντάσεις : "Μη το κάνεις αυτό! Διάβασε για το σχολείο! Πλύνε τα χέρια σου πριν φας!". Νομίζω ότι οι περισσότερες μαμάδες χρησιμοποιούμε πιο εύκολα την προστακτική παρά το γλυκομίλητο ύφος.

Αλλά, τώρα είναι η ώρα της ηρεμίας. Η ώρα που θα χαϊδέψουμε το κεφαλάκι του αγαπημένου μας παιδιού, θα ξύσουμε την πλατούλα του γιατί μας το ζητάει, θα προσπαθήσουμε να οικοδομήσουμε μια γέφυρα γλυκιάς επικοινωνίας, θα περάσουμε τα πολύτιμα μηνύματα της μέρας, αλλά και τα λιθαράκια όλης του της ζωής.

Και ίσως βέβαια να μην ακούσει τα περισσότερα από αυτά που θα του ψιθυρίσουμε γιατί θα μας το αγκαλιάζει ο Μορφέας, αλλά είμαι σίγουρη ότι θα ακούσει κάποια. Έστω και λίγα...Και ίσως κάποια να νομίσει ότι τα ονειρεύτηκε. Κι έτσι, πιστεύω ότι θα καλωσορίσουμε το καλό όνειρο του παιδιού μας.

Αυτές ήταν λοιπόν οι αποψινές λιγοστές σκέψεις μου. Αποχαιρετώντας σας, σας καληνυχτώ με ένα δικό μου νανούρισμα, το νανούρισμα της μάνας.


Νανούρισμα

Πέσε γλυκέ μου θησαυρέ,
ξάπλωσε και κοιμήσου
και πεταλούδες χρυσαφιές
να ντύσουν το κορμί σου

Φύσα αεράκι απάνεμο
και δρόσισε τον όλο.
Αλάφρυνε τον ύπνο του
πάρε τη συλλογή του...

Μακριά τις έγνοιες, τα πολλά
και στρίμωξε τα για τα καλά
μες στης Πανδώρας το κουτί
μα μην το αφήσεις πουθενά!

Μονάχα, μόνο μέχρι την αυγή...

Κοιμήσου άγγελε της γης,
διαμάντι της ψυχής μου,
πρόσωπο ήρεμο, λευκό,
χαρά της ύπαρξης μου...

  
Ευχές για όνειρα γλυκά...