Social Icons

Featured Posts

Τρίτη, 21 Απριλίου 2015

Νάνι, νάνι το παιδί να κάνει...

Καλησπέρα σας. 

Κοντεύει 10 η ώρα. Νύχτωσε και τέτοια ώρα το σώμα έχει κουραστεί και το πνεύμα βρίσκεται κι αυτό σε μια κατάσταση μετάβασης, κάπου μεταξύ ύπνου και ξύπνιου. Ειδικά αν είσαι στο πόδι από τις 6 το πρωί και τρέχεις να τα προλάβεις όλα : δουλειά, σπίτι, παιδιά... Σιγά, σιγά η μπαταρία της αντοχής εξασθενεί.

Ωστόσο, αυτή η ώρα είναι τόσο σπουδαία! Ειδικά αν δεν παρακολουθείς τις ανόητες ειδήσεις που επαναλαμβάνουν τη μιζέρια της χώρας μας και την αφιερώνεις για να επικοινωνήσεις με ένα κομμάτι του εαυτού σου. Και τι πιο όμορφο από το να ξαπλώνεις λίγο πλάι στο παιδί σου καθώς είναι έτοιμο να κοιμηθεί και να του μιλάς σε χαμηλό τόνο... Φτάνουν πια οι εντάσεις : "Μη το κάνεις αυτό! Διάβασε για το σχολείο! Πλύνε τα χέρια σου πριν φας!". Νομίζω ότι οι περισσότερες μαμάδες χρησιμοποιούμε πιο εύκολα την προστακτική παρά το γλυκομίλητο ύφος.

Αλλά, τώρα είναι η ώρα της ηρεμίας. Η ώρα που θα χαϊδέψουμε το κεφαλάκι του αγαπημένου μας παιδιού, θα ξύσουμε την πλατούλα του γιατί μας το ζητάει, θα προσπαθήσουμε να οικοδομήσουμε μια γέφυρα γλυκιάς επικοινωνίας, θα περάσουμε τα πολύτιμα μηνύματα της μέρας, αλλά και τα λιθαράκια όλης του της ζωής.

Και ίσως βέβαια να μην ακούσει τα περισσότερα από αυτά που θα του ψιθυρίσουμε γιατί θα μας το αγκαλιάζει ο Μορφέας, αλλά είμαι σίγουρη ότι θα ακούσει κάποια. Έστω και λίγα...Και ίσως κάποια να νομίσει ότι τα ονειρεύτηκε. Κι έτσι, πιστεύω ότι θα καλωσορίσουμε το καλό όνειρο του παιδιού μας.

Αυτές ήταν λοιπόν οι αποψινές λιγοστές σκέψεις μου. Αποχαιρετώντας σας, σας καληνυχτώ με ένα δικό μου νανούρισμα, το νανούρισμα της μάνας.


Νανούρισμα

Πέσε γλυκέ μου θησαυρέ,
ξάπλωσε και κοιμήσου
και πεταλούδες χρυσαφιές
να ντύσουν το κορμί σου

Φύσα αεράκι απάνεμο
και δρόσισε τον όλο.
Αλάφρυνε τον ύπνο του
πάρε τη συλλογή του...

Μακριά τις έγνοιες, τα πολλά
και στρίμωξε τα για τα καλά
μες στης Πανδώρας το κουτί
μα μην το αφήσεις πουθενά!

Μονάχα, μόνο μέχρι την αυγή...

Κοιμήσου άγγελε της γης,
διαμάντι της ψυχής μου,
πρόσωπο ήρεμο, λευκό,
χαρά της ύπαρξης μου...

  
Ευχές για όνειρα γλυκά...

Τετάρτη, 15 Απριλίου 2015

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!!!

Γράφει ο κ. Σπύρος Πηλός (Δημοσιεύτηκε σε εφημερίδα το 2008)

Ήταν Σάββατο... ένα θλιμμένο ανοιξιάτικο Σάββατο…

Η αντάρα του αχάριστου και μανιασμένου όχλου είχε κοπάσει... Οι θρήνοι και οι κοπετοί των γυναικών δεν ακούγονταν πια... τίποτα δεν τάραζε τη μελαγχολική γαλήνη, τη σιωπή, τη μυστικόπαθη σιγηλότητα της λουλουδιασμένης φύσης... Όλα είχαν πάρει πια ένα τέλος... Ο Μυστικός Δείπνος, η Σύλληψη, η Δίκη, η Καταδίκη, τα Πάθη, η Σταύρωση και η Ταφή του Υιού του Θεού...

Το Θείο Δράμα είχε μπει στην τελευταία φριχτή φάση του... και ο πελώριος λίθος του μνημείου εσκέπαζε βαριά τη σκοτεινή φυλακή του Λυτρωτή - Θεανθρώπου.

...Νυσταγμένοι οι Ρωμαίοι στρατιώτες πιο 'κει, έγραφαν με την παρουσία τους τον θλιβερό επίλογο της απέραντης ανθρώπινης αφροσύνης...

Μαύρος ο ουρανός από πάνω... δίχως αστέρια, δίχως έκφραση, δίχως πνοή... Φοβισμένα τα πουλιά είχαν τρυπώσει στις φυλλωσιές των δένδρων, βουβά, δίχως ζωή... Και των αγρών τα κρίνα, αυτά που τόσο είχε αγαπήσει και τόσο συχνά είχε αναφέρει στα κηρύγματα Του ο Θείος Κατάδικος, είχαν γύρει με παράπονο το κεφάλι κατά τη γη, για να θρηνήσουν τον Βασιλιά τους...

Κι’Εκείνος!!! Εκείνος που γιάτρεψε, που αγάπησε, που ευεργέτησε τους πάντες... δεν ζούσε πια!!! Δεν ανέπνεε!!! Δεν ήταν δυνατόν να ξανακουσθεί η μελωδική φωνή Του, που τρύπωνε ευεργετικά στις καρδιές και τις έφερνε μια ευτυχισμένη τρικυμία αγάπης!!!

Ναι, αλίμονο, ήταν νεκρός!!! Να το Μνημείο όπου έθηκαν Αυτόν!!!

Ναι!!! Ήταν Σάββατο... ένα παράξενο σιωπηλό Σάββατο, μέσα στο οποίο δέσποζε αγέρωχος ο θάνατος, περήφανος νικητής, αδυσώπητος άρχοντας των ανθρώπων... Το παν είχε τελειώσει... Τετέλεσται...

Η ζωή εν τάφω...

Μα, ξαφνικά, αναπάντεχα, επιβλητικά μια επαναστατική κοσμογονία, συντάραξε συθέμελα την πλάση... 'Ήταν ένα φως... πολύ φως!!!

'Ήταν ένας φωτεινός χείμαρρος, που ξεχύθηκε απ' τον ουρανό, τυφλώνοντας τους Ρωμαίους σκοπούς και διαλύοντας τα πυκνά σκοτάδια της νύχτας... Κι' ήταν ένας κατάλευκος Άγγελος, σταλμένος απ' το Θεό. που «αποκύλησε τον λίθον του Μνημείου...». Κι’ήταν ακόμα Εκείνος που ηγέρθη ολοζώντανος, γαληνεμένος, έτοιμος να συγχωρήσει και πάλι τους εχθρούς Του...

Κι’ήταν ακόμα η Λύτρωση του ανθρώπινου γένους, η συντριβή του θανάτου, η ανάσταση της φύσεως και της αποσταμένης ελπίδας. Ξύπνησαν τα πουλάκια χαρούμενα... τίναξαν τις φτερούγες τους και πέταξαν ολόγυρα τιτιβίζοντας, για να διαλαλήσουν το Μεγάλο Μήνυμα...

Σήκωσαν τα κεφαλάκια τους τα κρίνα των αγρών, ρίγησαν και σκόρπισαν θυμίαμα στον Νικητή του θανάτου...


ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!!!

Πέμπτη, 26 Μαρτίου 2015

Κωνσταντίνος Μ. Κούμας (1777-1836)

Εξώφυλλο του τεύχους, στο οποίο βρίσκεται το
άρθρο και η πρώτη σελίδα αυτού.
Σήμερα είμαι στην ευχάριστη θέση να σας παρουσιάσω το δεύτερο άρθρο μου με τίτλο :

Κωνσταντίνος Μ. Κούμας (1777-1836) Ένας Λαρισαίος λόγιος, δάσκαλος και συγγραφέας στα χρόνια της Τουρκοκρατίας.

Το άρθρο αυτό δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Ευκλείδης γ', το οποίο εκδίδει η Ελληνική Μαθηματική Εταιρεία κάθε έξι μήνες.

Οι συντελεστές του περιοδικού μου έκαναν την μεγάλη τιμή να εγκρίνουν τη δουλειά μου και τώρα βρίσκεται στο τεύχος 81, Ιουλίου- Αυγούστου 2014, του περιοδικού.
Παραθέτω στην συνέχεια μια παρουσίαση με ολόκληρο το άρθρο για όσους ενδιαφέρονται.



Περιμένω να ακούσω τις απόψεις και τα σχόλια σας. Ευχαριστώ πάρα πολύ, εκ των προτέρων, όλους αυτούς που θα με διαβάσουν ή απλά θα αφιερώσουν λίγο από το χρόνο τους για το άρθρο μου και εμένα ... τώρα που το έχω στα χέρια μου νιώθω τόση χαρά και γι΄αυτό το μοιράζομαι μαζί σας !!! 

Τρίτη, 24 Μαρτίου 2015

Χριστιανική και Εθνική Γιορτή

Ένας Γάλλος περιηγητής, ο I. Mangeart, στο βιβλίο του «Souvenirs de la More’e» (Αναμνήσεις από τον Μοριά) περιγράφει τα όσα είδε κατά την περιήγησή του στην Πελοπόννησο, την εποχή της Επαναστάσεως του 1821.
Σε ιδιαίτερο κεφάλαιο αναφέρεται στην λατρευτική ζωή των Ελλήνων και δείχνει πολύ εντυπωσιασμένος από την ευλάβειά μας προς την Υπεραγία Θεοτόκο.

Ιδού μερικά αποσπάσματα:

«Η θρησκεία τους πού τους απαγορεύει... τα γλυπτά και τα αγάλματα, τους επιτρέπει ωστόσο τα εικονίσματα. Σ’ όλους τους τοίχους των εκκλησιών τους... είναι κρεμασμένα εικονίσματα κάθε μεγέθους. Τα περισσότερα παρουσιάζουν τη μορφή της Παρθένου, ή του Άγιου Γεωργίου και του Άγιου Δημητρίου που είναι οι προτιμώμενοι πάτρωνές των... Το κεφάλι των Παρθένων τους, όπως και όλων των Αγίων τους, είναι τριγυρισμένο μ’ ένα φωτοστέφανο, που τα πινέλα των ζωγράφων τους το αποδίδουν περίφημα... Όταν οι ναυτικοί γλυτώνουν από μεγάλους κινδύνους, από ναυάγιο, από το θάνατο, μόλις πατάνε το πόδι τους στη στεριά, τρέχουν αμέσως στο χρυσοχόο για να κάμουν... παραγγελία και να προσφέρουν το τάμα τους στη Θεοτόκο, στην εκκλησία που της είναι αφιερωμένη...

Βλέπω σε δύο βημάτων απόσταση μια γυναίκα γονατιστή μπροστά στο εικόνισμα τής Παναγίας. Θεέ μου! Πόσα σταυροκοπήματα! Πόσες γονυκλισίες κάνει μπροστά σ’αυτό το εικόνισμα! Με τι αφοσίωση την βλέπω να προσκυνάει το χώμα που το φιλάει τρεις φορές! Και πόσο βιαστικά ξαναρχίζει
τα σταυροκοπήματα, πού τα κάνει από τα δεξιά προς τ’ αριστερά»

(Ήλ. Οικονόμου, Κείμενα Πίστεως και ελευθερίας, Αθήναι 1985, σελ. 185-186).

Ο εντυπωσιασμός τού ξένου περιηγητή είναι εκφραστικός και εύγλωττος. Παρουσιάζει με απλό, αλλά δυνατό τρόπο την ευλάβεια του λαού μας, του δούλου Γένους μας, προς την Παναγία. Με αυτή την ευλάβεια υπέμειναν την οδυνηρή και μακραίωνη σκλαβιά, ελπίζοντας στην λύτρωση, μ’αυτή την ευλάβεια άρπαξαν και τα καριοφίλια φωνάζοντας «Ελευθερία ή θάνατος!».

Όταν ήλθε ή ώρα τής Εθνικής Παλιγγενεσίας, στην χάρη και προστασία της Παναγίας κατέφευγαν οι οπλαρχηγοί και οι καπεταναίοι για να συντονίζουν τον Αγώνα και να παίρνουν δυνάμεις για την συνέχιση του στις κρίσιμες στιγμές.

Η Κοίμησις της Θεοτόκου της Ύδρας, η Μονή της Βελανιδιάς, του Βουλκάνου, της Δήμιοβας, του Μεγάλου Σπηλαί­ου, τής Αγίας Λαύρας, της Βαρνάκοβας, της Προυσιώτισσας, της Τατάρνας και άλλες Ιερές Μονές αφιερωμένες στην Θεοτόκο είχαν γίνει μυστικά επαναστατικά κέντρα και καταφύγια των Αγωνιστών.

Στα απομνημονεύματα των Ηρώων του 1821 βρίσκουμε πολλές αναφορές ως προς την καταφυγή τους στη βοήθεια της Παναγίας αλλά και στην αδίστακτη βεβαιότητα και πίστη τους στην προστασία της.
Όταν ο θρυλικός Γέρος του Μοριά προχωρούσε για την απελευθέρωση της Τριπολιτσάς και είδε ότι είχαν κλονιστεί και δειλιάσει τα παλικάρια του, επειδή τους είχαν εγκαταλείψει οι άλλοι οπλαρχηγοί, μπήκε ευλαβικά στην Εκκλησία της Παναγίας στο Χρυσοβίτσι, έκαμε τον Σταυρό του, ασπάστηκε την Εικόνα της Μεγαλόχαρης και φώναξε δακρυσμένος:

«Παναγιά μου, βοήθησε και τούτη τη φορά τους Έλληνες να ψυχωθούν».

Και βγαίνοντας από το Ναό της, γεμάτος πίστη και ιερό ενθουσιασμό βροντοφώναξε στα παλικάρια του, που τον πλησίασαν λίγο πιο πέρα, την περίφημη εκείνη φράση του:

«Ο Θεός υπέγραψε τη λευτεριά της Ελλάδος και δεν θα πάρει πίσω την υπογραφή του».

Ο γενναίος στρατηγός Μακρυγιάννης στα «Απομνημονεύματα» του και προπάντων στα «Οράματα και θάματα» επανειλημμένως κάνει λόγο για την βοήθεια τής Παναγίας στον αγώνα του Έθνους κατά των Αγαρηνών. Συγκινητικές είναι και οι προσευχές του προς την Θεοτόκο:

«Δόξα σε, Κύριε Χριστέ, Σταυρέ Σταυρωμένε, Λαμπρέ και Αναστημένε, Τριπόστατε Θεέ, Αγία Τριάδα, Θεοτόκο... Κύριε άπλωσε το λαμπρό σου και ευλογημένο σου χέρι και βγάλε μας μέσα από τον σκότον τον βαθύ όπου είμαστε πεσμένοι και χαμένοι και πνιγμένοι τόσες αιώνες... σώσε, Κύριε, όλους, δώσε, Θεοτόκο, την υγείαν, όσοι παθόντες έρχονται εις την Χάρη σου, Βαγγελίστρα μου, διά να δοξαστεί ο Πανάγαθος Θεός και η Βασιλεία του, να πιστέψουν οι τύραννοι, οι άπιστοι και οι άδικοι και να ιδούνε τι εστί Θεός παντουργός και η Βασιλεία του...»

(«Οράματα», σελ. 154-155).

Και ο ατρόμητος πυρπολητής Κωνσταντής Κανάρης, αφού πυρπόλησε την τουρκική ναυαρχίδα στο λιμάνι της Χίου, γιγαντωμένος από την προσευχή και τη Θεία Κοινωνία στον Ναό του Αγίου Νικολάου, επέστρεψε μετά το εκπληκτικό κατόρθωμά του στον ίδιο Ναό για να εκφράσει με δάκρυα την ευγνωμοσύνη του στην Παναγία. Να πώς περιγράφει την σκηνή ο ποιητής Γ. Δροσίνης:

«Μεσάνυχτα ό πυρπολητής εγύρισε
και πήδησε απ’το γρήγορο καΐκι,
πιστός να φέρει με τα πόδια ολόγυμνα
στην Εκκλησιά το τάμα για τη νίκη.
Το χέρι πού άτρεμο έσπειρε το θάνατο
με το δαυλό — το φοβερό το χέρι
τώρα ταπεινωμένο και τρεμάμενο
στην Παναγιά ανάβει εν’ Αγιοκέρι».

Αυτά, για να φανεί ότι η ευλάβεια προς την Παναγία των προγόνων μας, που εντυπωσίασε τόσο τον ξένο περιηγητή, ήταν η κινητήρια δύναμη που τους εμψύχωνε διαρκώς και χάρισε τελικώς την μυριοπόθητη Ελευθερία. Και σ’ Εκείνην, την Υπέρμαχον Στρατηγόν του Γένους μας, ανήκουν — και πρέπει ν’ ανήκουν και να αντηχούν αιώνια — τα νικητήρια!


Δευτέρα, 9 Φεβρουαρίου 2015

Οι αναλογίες της καρδιάς ...


                                                                                                                                               ... ποιήματα που παίζουν με τα Μαθηματικά !!! 

Με ποιο τρόπο μπορούν να συνδεθούν αρμονικά τα μαθηματικά με την ποίηση; 
Το βιβλίο της ποιήτριας, μαθηματικού και φιλοσόφου Emily Grosholz, με τίτλο «Proportions of the Heart», είναι ένα άριστο παράδειγμα, που επιβεβαιώνει ότι υπάρχει σημείο σύγκλισης. 
Πρόκειται για μια καλαίσθητη έκδοση 22 ποιημάτων τα οποία είναι εμπνευσμένα από τον κόσμο των μαθηματικών, της φιλοσοφίας και της ιστορίας. Στην ποίηση της Grosholz η μαθηματική επιστήμη, από τα fractals μέχρι την αρνητική καμπυλότητα, συναντά, επίσης, την ιστορία, τη φιλοσοφία, αλλά και τα ανθρώπινα συναισθήματα. Η εικονογράφηση του βιβλίου ανήκει στον Robert Fathauer.

Όσοι διαβάζουν το βιβλίο συμφωνούν ότι το παιχνίδι της Emily Grosholz με τα μαθηματικά είναι σαγηνευτικό, καταφέρνει να φωτίσει υποφωτισμένες όψεις της επιστήμης και να δώσει σχήμα, με αξιοθαύμαστη ακρίβεια και κομψότητα, σε ό,τι αποκαλούμε άμορφο.

Ο μαθηματικός Edward Frenkel, μιλώντας για το βιβλίο, αναφέρεται σε στίχους που πάλλονται από πάθος και ζωή: «όπως τα σαγηνευτικά μοτίβα των fractals, τα ποιήματα αυτά θα σας κάνουν να αναλογιστείτε τις άπειρες δυνατότητες της συμμετρίας, της αρμονίας και της αγάπης», λέει.

Ανάλογη άποψη για το βιβλίο έχει και ο Αμερικανός μαθηματικός Reuben Hersh ο οποίος γράφει: «Τα ποιήματα της Emily Grosholz αναφέρονται σε δρόμους του Παρισιού, σε πόλεις της Ιταλίας, στο σώμα του συντρόφου της, στα fractals του Benoit Mandelbrot, στη θεωρία συνόλων του Georg Cantor. Ο τρόπος που συνδέει τα μαθηματικά με την ποίηση μπορεί να διδάξει πολλά, τόσο στους μαθηματικούς όσο και τους ποιητές. Η ποιητική φαντασία της Grosholz εισχωρεί, με προσοχή και ακρίβεια, σε τόσο ιδιαίτερες μαθηματικές περιοχές, όπου ο κοινός λόγος θα αδυνατούσε να πλησιάσει».

Ένα μικρό απόσπασμα στην αγγλική είναι αρκετό ... 

Πέμπτη, 22 Ιανουαρίου 2015

Βράχος στην προκυμαία...

Καλησπέρα σας, 22 του Γενάρη σήμερα. 

Για μένα είναι μια μέρα ιδιαίτερη, μια μέρα που ξυπνάει γλυκές παιδικές αναμνήσεις. 
Στην κυριολεξία γλυκές, μιας και είναι η μέρα της γιορτής του πατέρα μου. Και γιορτή χωρίς γλυκό, δεν γίνεται!
Απόψε, αποφάσισα να μοιραστώ μαζί σας λίγες σκέψεις μου. Και θυμάμαι :

Το σπίτι έσφυζε από κόσμο. Συγγενείς, αδέρφια, ξαδέρφια, κουμπάροι κι ένας χαμός από κουτσούβελα... 
Ήταν το γεγονός της χρονιάς!
Μέρες προετοιμασίες για να είναι όλα πεντακάθαρα. 
Ξεκλείδωνε η σάλα και στρώνονταν παντού τα σεμέν της γιαγιάς. 
Εμείς περιμέναμε με αγωνία τα δώρα και ευχόμασταν να είναι τούρτες και γλυκά. Και όχι ποτά ή καμιά γλάστρα! Τόσες είχαμε στο μπαλκόνι και μόνο γκρίνια προσέφεραν… Μη και χαλάσουμε τα λουλούδια!
Η μάνα είχε επιμεληθεί τη ζουμερή καρυδόπαστα για το κέρασμα των καλεσμένων και είχε φροντίσει να τυλίξει με σελοφάν το σοκολατένιο καρυδάτο που θα δίνονταν ως αποχαιρετιστήριο γλυκάκι σε κάθε επισκέπτη. Κι άμα τύχαινε και ήταν άρρωστο κανένα παιδί και δεν έρχονταν στη γιορτή, δεν υπήρχε περίπτωση να μην στείλει το καρυδάτο του με την υπόλοιπη οικογένεια.
Και το βράδυ είχαμε τραπέζι με κυρίαρχο το ψητό αρνάκι. Η γιορτή απαιτούσε σούβλα.
Όμορφα που ήταν τότε.
Τότε...που ανοίγαμε τα σπίτια μας στις γιορτές μας...

Περιμένοντας λοιπόν να πάρω το σοκολατένιο καρυδάτο μου μιας και λείπω από τη γιορτή, στέλνω όλη μου την αγάπη στο δικό μου Βράχο.  

Βράχος

Γυρίζω πίσω στο χωριό
κι ανάμεσα στο χώμα
βλέπω έναν άνθρωπο σκυφτό
στης γης το σκούρο χρώμα.

Άξιος πρωταγωνιστής
φτωχός βασιλιάς μονάχος,
ο πατέρας μου είναι αγωνιστής,
σκληρός, λες κι είναι βράχος!

Μ’ αυτά τα δυο τα χέρια του
όλα τ’ ανακατεύει.
Φυτεύει τα σπανάκια του,
τα φίδια ξεπαστρεύει.

Πάει κοντά στα ζωντανά
και σαν ζυγώσει η ώρα
γίνεται γιατρός και ξεγεννά,
στη φύση λέει : «Προχώρα»

Για μένα είναι σήμαντρο,
Οδηγητής, Σημαία,
να τον έχει ο Θεός γερό,
Βράχο στην προκυμαία... 

Εύχομαι να είμαστε όλοι γεροί με τις οικογένειες μας και να ζούμε γιορτινά όλες τις μέρες μας…

Τετάρτη, 24 Δεκεμβρίου 2014

ΕΦΤΑΣΑΝ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ!!




Αύριο ξημερώνουν και πάλι τα γενέθλια του Θεανθρώπου για δύο χιλιάδες δεκατέσσερις φορές από τότε πού έλαμψαν οι Ουρανοί, άστραψαν τα σύννεφα και πρώτοι οι Ποιμένες της Βηθλεέμ είχαν το μεγάλο προνόμιο να προσκυνήσουν και να υποδεχθούν σ’αυτό εδώ τον κόσμο τον ΒΑΣΙΛΕΑ ΤΩΝ ΒΑΣΙΛΕΩΝ, να δουν με τα ίδια τα μάτια τους χιλιάδες Αγγέλους να ανεβοκατεβαίνουν στον Ουρανό ψάλλοντες το "Δόξα εν Υψίστοις... "

Από τότε πέρασαν δύο χιλιάδες δεκατέσσερα ολόκληρα χρόνια και μας δίνουν την ευκαιρία να κάνουμε μία καλοπροαίρετη εκτίμηση της αντοχής και της προσφοράς του Χριστιανισμού στην πολυκύμαντη αυτή ιστορική περίοδο της ανθρωπότητας και να βγάλουμε ο καθένας μας ξεχωριστά τα συμπεράσματα του αναλογιζόμενος και ξεχωριστά ό καθένας μας τις ευθύνες και την ευθύνη πού έχουμε όλοι μαζί και ο καθένας μας ξεχωριστά για την μετέπειτα πορεία του Χριστιανισμού που σαφώς αποτελεί την μοναδική οδό σωτηρίας.

Ο Χριστιανισμός με το κήρυγμα των Αποστόλων και της Εκκλησίας θα κηρυχτεί και θα διαδοθεί στις δύο αυτές χιλιετίες σ'ολόκληρο τον κόσμο και θα αποκτήσει εκατομμύρια εκατομμυρίων πιστούς και οπαδούς, ταπεινούς και ενδόξους  μεγίστους και ελαχίστους.

Θα έχει βέβαια να αντιμετωπίσει ι σ’όλο αυτό το διάστημα και τους Θω­μάδες και τους Πέτρους και κάποιους Ιούδες οι όποιοι τα τελευταία χρόνια γίνονται όλο και περισσότεροι. Η αλαζονική ανθρώπινη διάνοια θα αγνοήσει η και θα περιφρονήσει κατά καιρούς και τόπους την Θεότητα και το κήρυγμα του Θεανθρώπου και η κοσμική εξουσία πάλι κατά καιρούς και τόπους θα μιμηθεί τον Ηρώδη και θα εξαπολύσει φοβερούς διωγμούς εναντίον των οπαδών και της πραγματικής του Χριστού Εκκλησίας, άσχετα πώς όλοι αυτοί είχαν και θα έχουν το ίδιο τέλος του πρώτου Ηρώδη.


Ο Χριστός Σταυρωθείς και Αναστηθείς πορεύεται και θα πορεύεται μέσα στους αιώνες και μέσα στις χιλιετίες, θα σώζει τούς ανθρώπους πού του μένουν πιστοί και δεν τον προδίδουν και θα εξακολουθεί να φωτίζει πάντοτε την ανθρωπότητα με το ανέσπερο Φως της Αναστάσεως του που πάντοτε αποτελεί και θα αποτελεί τον Μοναδικό Φάρο Σωτηρίας του ανθρωπίνου γένους.

Συντάχθηκε από: Πλούταρχος Στρατής