Τετάρτη, 17 Απριλίου 2013

…θα ξαγρυπνάω περιμένοντας αλκυονίδες μέρες…

«Τι κι αν γέμισαν οι χαρές φοβέρες, τι κι αν τέλειωσαν όλες μου οι σφαίρες, θα ξαγρυπνάω περιμένοντας αλκυονίδες μέρες» ... διαβάσαμε στο Blog  Αλκυονίδες Μέρες.

Γιατί κι όταν όλα πάνε στραβά, κάτι θα πάει καλά. Σίγουρα. Αρκεί να το πιστέψουμε. Έχουμε την ατυχία να βιώνουμε άσχημες για την χώρα και το έθνος στιγμές. Ή και την τύχη. Γιατί ίσως τώρα δίνεται η ευκαιρία για να αλλάξουμε τα δεδομένα. Ο καθένας ατομικά. Με τον δικό του τρόπο. Γιατί ίσως δίνεται η ευκαιρία, ο καθένας από εμάς, να αλλάξει τρόπο σκέψης. Να σταματήσουμε να ζούμε όντας καλομαθημένοι. Έχοντάς τα όλα. Και όταν, ξαφνικά, χάνεται κάτι, να χανόμαστε και εμείς. Ας αρχίσουμε να εκτιμούμε όσα έχουμε. Και από αυτά, να παίρνουμε δύναμη και να κυνηγάμε όσα δεν έχουμε. Ας δούμε λίγο γύρω μας. Συνάνθρωποί μας αυτοκτονούν. Άνθρωποι απελπισμένοι. Παιδάκια εγκαταλελειμμένα.

Πέρασα λίγες μέρες πριν έξω από ένα ορφανοτροφείο. Ήταν ένα κοριτσάκι στην αυλή. Με είδε να περνάω και με χαιρέτησε. Το χαιρέτησα κι εγώ χαμογελώντας. Ήταν απλά μια στιγμή. Που με έκανε να σκεφτώ, ωστόσο, πόσο αχάριστη είμαι πολλές φορές. Εντάξει, είμαι 26 χρόνων και άνεργη. Δεν μπορώ να βρω δουλειά και δεν προβλέπεται να βρω, πάνω στο αντικείμενό μου τουλάχιστον. Νιώθω στάσιμη και μη παραγωγική. Δεν μπορώ να είμαι οικονομικά ανεξάρτητη και συχνά η καθημερινότητά μου δεν έχει νόημα. Αλλά έχω άλλα. Έχω μια οικογένεια που με αγαπάει και με στηρίζει. Έχω φίλους, οι οποίοι είναι κοντά μου στα όμορφα και στα άσχημα. Είμαι υγιής. Τέλος!

Το να ζητάμε περισσότερα πράγματα σε μια τέτοια περίοδο είναι αχαριστία. Φυσικά και πρέπει να προσπαθούμε για το κάτι παραπάνω. Πάντα πρέπει να προσπαθούμε. Αλλά όταν έχουμε τα βασικά, όταν έχουμε τις υποδομές, τουλάχιστον ας μην γκρινιάζουμε συνεχώς. Γύρω μας συμβαίνουν άσχημα γεγονότα. Πραγματικά άσχημα. Γεγονότα τα οποία ωθούν συνανθρώπους στην αυτοκτονία. Ε, νομίζω ότι οφείλουμε στους ανθρώπους αυτούς το να είμαστε δυνατοί και να μην παραπονιόμαστε. Γιατί ακόμη και όταν όλα πάνε στραβά, πρέπει να βρίσκουμε όσα πάνε καλά. Πάντα κάτι θα λείπει. Αλλά πρέπει να αξιολογούμε το πόσο σημαντικό είναι αυτό που λείπει, λαμβάνοντας πάντα υπόψιν την εποχή στην οποία ζούμε. Δεν μπορώ να βρω δουλειά. Τουλάχιστον, όμως, δεν έχω παιδιά τα οποία εξαρτώνται από εμένα, ούτε δάνειο σπιτιού.

Πάντα θα υπάρχει κάτι, το οποίο θα μας δίνει αισιοδοξία. Αρκεί να θέλουμε να το δούμε. Και έχοντας αυτό στα χέρια μας, να προσπαθούμε για το καλύτερο. Όταν γύρω μας υπάρχει τόση δυστυχία, εξαθλίωση και απελπισία, δεν μας επιτρέπεται να παραιτούμαστε.

Επιβάλλεται να είμαστε δυνατοί και αισιόδοξοι.

Επιμέλεια - Παρουσίαση :  Ρεβέκα Θεοδωροπούλου -M.Sc. Μαθηματικός

4 σχόλια:

  1. Νίκος Π. – Love dreamer18 Απριλίου 2013 - 7:08 μ.μ.

    Αγαπημένη μου φίλη Ρεβέκα, διάβασα με πολλή προσοχή, όλα όσα μας έγραψες και είδα τους προβληματισμούς σου καθώς και το θέμα της εργασίας σου που σε απασχολεί. Είμαι και εγώ της ίδιας άποψης, ότι οφείλουμε όλοι να είμαστε δυνατοί, προπαντός αισιόδοξοι και να προσπαθούμε να αγωνιζόμαστε χωρίς να καταβαλλόμαστε από αυτά που μας λείπουν ή κάποιοι μας στέρησαν.

    Γύρω μας συμβαίνουν αυτά τα οποία ανέφερες και δεν είναι σωστό να παραιτούμαστε, αφού είμαστε άνθρωποι με πολύ μεγάλες δυνατότητες, σωματικές και πνευματικές, φτάνει να το πιστέψουμε και θα το δούμε να επαληθεύεται μπροστά μας. Ας προσπαθήσουμε όλοι για το καλύτερο που μπορούμε και να σκεφτόμαστε ότι κάποιοι άλλοι γύρω μας ζούνε καταστάσεις πιο δύσκολες από τις δικές μας και με ένα τρόπο ζητάνε το χέρι μας για να ορθοποδήσουν. Ας το κάνουμε για αυτούς, ας το κάνουμε για μας, να συνεχίσουμε και θα τα καταφέρουμε. Ας σκεφτόμαστε αυτούς και να ευελπιστούμε στο Θεό, κάνοντας και τη δική μας απαιτούμενη προσπάθεια, με την ελπίδα και την σκέψη πως αύριο κάτι όμορφο θα συμβεί και θα δώσει λύση στο πρόβλημά μας.

    Εγώ έχω ένα πρόβλημα υγείας το οποίο δεν μου δίνει τη δυνατότητα εδώ και δύο χρόνια να δουλέψω. Είναι δύσκολη η κατάσταση της υγείας μου και όπως και συ, έχω τους δικούς μου και τους φίλους μου να με στηρίζουν. Βλέπω όμως ανθρώπους με πιο βαριά προβλήματα υγείας και ευχαριστώ το Θεό που μπορώ και ζω, όπως μπορώ τώρα. Το μεγαλύτερο στήριγμά μας σε κάθε περίσταση ας είναι ο Θεός που μπορεί να μας δώσει όσα χρειαζόμαστε, φτάνει να αγωνιζόμαστε, να αισιοδοξούμε και να του το ζητάμε συνεχώς αυτό που θέλουμε.

    Να συνεχίζεις να αισιοδοξείς αγαπημένη μου φίλη Ρεβέκα και εγώ πιστεύω πως ο Θεός θα σου δώσει λύσεις στο θέμα της εργασίας σου. Για μένα άνθρωπος και Θεός πρέπει να πηγαίνουν πάντα μαζί. Οι φίλοι που σε αγαπάνε πολύ, πιστεύω πως θα προσεύχονται για σένα ώστε η ζωή σου να αποκτήσει για σένα το νόημα που θα ήθελες σήμερα και κυρίως να σε βλέπουν με το όμορφο χαμόγελο στο βλέμμα σου.

    Εμείς οι Έλληνες έχουμε μάθει να περπατάμε με το κεφάλι ψηλά, ας το κάνουμε και τώρα, σε κάθε κατάσταση. Εγώ προσωπικά σε ευχαριστώ πολύ για το ωραίο άρθρο της καρδιάς σου το οποίο με ώθησε να σου συμπαρασταθώ ως άνθρωπος αλλά και ως φίλος και να σου ευχηθώ να ξημερώσει σύντομα η μέρα για σένα που θα έχει δοθεί λύση στο θέμα της εργασίας σου.

    Οι προσ(ευχές) μου είναι πάντα μαζί σου Ρεβέκα μου ! ! ! !

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αγαπημένε μου φίλε, σ' ευχαριστώ πάρα πολύ για τη συμπαράστασή σου και τις ευχές που μου δίνεις κάθε φορά ... και μόνο αυτές φτάνουν για να πηγαίνω πάντα προς το καλύτερο και να γίνομαι καλύτερος άνθρωπος, όπως σου έχω πει και παλιότερα !!!!

    Πρέπει εδώ όμως να διευκρινίσω κάτι που είναι σημαντικό. Τα λόγια αυτά δεν είναι δικά μου ... είναι ένα εξαιρετικό άρθρο που διάβασα στο blog "Αλκυονίδες Μέρες" και με συγκλόνισε. Αυτός είναι και ο λόγος που το δημοσίευσα κι εδώ, πιστεύω πως τη δύσκολη αυτή εποχή πολλοί θα ταυτιστούν με τα λόγια αυτά.

    Ας κρατήσουμε τα πιο σημαντικά λοιπόν : "Έχω μια οικογένεια που με αγαπάει και με στηρίζει. Έχω φίλους, οι οποίοι είναι κοντά μου στα όμορφα και στα άσχημα. Είμαι υγιής. Τέλος!" ......

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Νίκος Π. – Love dreamer22 Απριλίου 2013 - 12:57 π.μ.

    Τότε να σου ζητήσω πολλά συγνώμη Ρεβέκα μου γιατί θεώρησα πως ήταν δικό σου το κείμενο. Ίσως και να καταλαβαίνεις ένα λόγο που το έκρινα έτσι, βάζοντας στο νου σου κάποια γεγονότα που μου έχεις εκμυστηρευθεί.
    Λυπάμαι για αυτό, αλλά η καρδιά κι αν έκανε λάθος, αγάπη θέλει να δείχνει ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Νίκο μου, αν το λάθος του καθενός από μας, έδινε αγάπη ... τότε όλοι θα θέλαμε έναν τέτοιο φίλο που θα μας έδινε συνέχεια την αγάπη του !!! Εγώ στάθηκα τυχερή :-D

    ΑπάντησηΔιαγραφή