Τετάρτη, 15 Απριλίου 2015

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!!!

Γράφει ο κ. Σπύρος Πηλός (Δημοσιεύτηκε σε εφημερίδα το 2008)

Ήταν Σάββατο... ένα θλιμμένο ανοιξιάτικο Σάββατο…

Η αντάρα του αχάριστου και μανιασμένου όχλου είχε κοπάσει... Οι θρήνοι και οι κοπετοί των γυναικών δεν ακούγονταν πια... τίποτα δεν τάραζε τη μελαγχολική γαλήνη, τη σιωπή, τη μυστικόπαθη σιγηλότητα της λουλουδιασμένης φύσης... Όλα είχαν πάρει πια ένα τέλος... Ο Μυστικός Δείπνος, η Σύλληψη, η Δίκη, η Καταδίκη, τα Πάθη, η Σταύρωση και η Ταφή του Υιού του Θεού...

Το Θείο Δράμα είχε μπει στην τελευταία φριχτή φάση του... και ο πελώριος λίθος του μνημείου εσκέπαζε βαριά τη σκοτεινή φυλακή του Λυτρωτή - Θεανθρώπου.

...Νυσταγμένοι οι Ρωμαίοι στρατιώτες πιο 'κει, έγραφαν με την παρουσία τους τον θλιβερό επίλογο της απέραντης ανθρώπινης αφροσύνης...

Μαύρος ο ουρανός από πάνω... δίχως αστέρια, δίχως έκφραση, δίχως πνοή... Φοβισμένα τα πουλιά είχαν τρυπώσει στις φυλλωσιές των δένδρων, βουβά, δίχως ζωή... Και των αγρών τα κρίνα, αυτά που τόσο είχε αγαπήσει και τόσο συχνά είχε αναφέρει στα κηρύγματα Του ο Θείος Κατάδικος, είχαν γύρει με παράπονο το κεφάλι κατά τη γη, για να θρηνήσουν τον Βασιλιά τους...

Κι’Εκείνος!!! Εκείνος που γιάτρεψε, που αγάπησε, που ευεργέτησε τους πάντες... δεν ζούσε πια!!! Δεν ανέπνεε!!! Δεν ήταν δυνατόν να ξανακουσθεί η μελωδική φωνή Του, που τρύπωνε ευεργετικά στις καρδιές και τις έφερνε μια ευτυχισμένη τρικυμία αγάπης!!!

Ναι, αλίμονο, ήταν νεκρός!!! Να το Μνημείο όπου έθηκαν Αυτόν!!!

Ναι!!! Ήταν Σάββατο... ένα παράξενο σιωπηλό Σάββατο, μέσα στο οποίο δέσποζε αγέρωχος ο θάνατος, περήφανος νικητής, αδυσώπητος άρχοντας των ανθρώπων... Το παν είχε τελειώσει... Τετέλεσται...

Η ζωή εν τάφω...

Μα, ξαφνικά, αναπάντεχα, επιβλητικά μια επαναστατική κοσμογονία, συντάραξε συθέμελα την πλάση... 'Ήταν ένα φως... πολύ φως!!!

'Ήταν ένας φωτεινός χείμαρρος, που ξεχύθηκε απ' τον ουρανό, τυφλώνοντας τους Ρωμαίους σκοπούς και διαλύοντας τα πυκνά σκοτάδια της νύχτας... Κι' ήταν ένας κατάλευκος Άγγελος, σταλμένος απ' το Θεό. που «αποκύλησε τον λίθον του Μνημείου...». Κι’ήταν ακόμα Εκείνος που ηγέρθη ολοζώντανος, γαληνεμένος, έτοιμος να συγχωρήσει και πάλι τους εχθρούς Του...

Κι’ήταν ακόμα η Λύτρωση του ανθρώπινου γένους, η συντριβή του θανάτου, η ανάσταση της φύσεως και της αποσταμένης ελπίδας. Ξύπνησαν τα πουλάκια χαρούμενα... τίναξαν τις φτερούγες τους και πέταξαν ολόγυρα τιτιβίζοντας, για να διαλαλήσουν το Μεγάλο Μήνυμα...

Σήκωσαν τα κεφαλάκια τους τα κρίνα των αγρών, ρίγησαν και σκόρπισαν θυμίαμα στον Νικητή του θανάτου...


ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!!!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου