Τρίτη, 21 Απριλίου 2015

Νάνι, νάνι το παιδί να κάνει...

Καλησπέρα σας. 

Κοντεύει 10 η ώρα. Νύχτωσε και τέτοια ώρα το σώμα έχει κουραστεί και το πνεύμα βρίσκεται κι αυτό σε μια κατάσταση μετάβασης, κάπου μεταξύ ύπνου και ξύπνιου. Ειδικά αν είσαι στο πόδι από τις 6 το πρωί και τρέχεις να τα προλάβεις όλα : δουλειά, σπίτι, παιδιά... Σιγά, σιγά η μπαταρία της αντοχής εξασθενεί.

Ωστόσο, αυτή η ώρα είναι τόσο σπουδαία! Ειδικά αν δεν παρακολουθείς τις ανόητες ειδήσεις που επαναλαμβάνουν τη μιζέρια της χώρας μας και την αφιερώνεις για να επικοινωνήσεις με ένα κομμάτι του εαυτού σου. Και τι πιο όμορφο από το να ξαπλώνεις λίγο πλάι στο παιδί σου καθώς είναι έτοιμο να κοιμηθεί και να του μιλάς σε χαμηλό τόνο... Φτάνουν πια οι εντάσεις : "Μη το κάνεις αυτό! Διάβασε για το σχολείο! Πλύνε τα χέρια σου πριν φας!". Νομίζω ότι οι περισσότερες μαμάδες χρησιμοποιούμε πιο εύκολα την προστακτική παρά το γλυκομίλητο ύφος.

Αλλά, τώρα είναι η ώρα της ηρεμίας. Η ώρα που θα χαϊδέψουμε το κεφαλάκι του αγαπημένου μας παιδιού, θα ξύσουμε την πλατούλα του γιατί μας το ζητάει, θα προσπαθήσουμε να οικοδομήσουμε μια γέφυρα γλυκιάς επικοινωνίας, θα περάσουμε τα πολύτιμα μηνύματα της μέρας, αλλά και τα λιθαράκια όλης του της ζωής.

Και ίσως βέβαια να μην ακούσει τα περισσότερα από αυτά που θα του ψιθυρίσουμε γιατί θα μας το αγκαλιάζει ο Μορφέας, αλλά είμαι σίγουρη ότι θα ακούσει κάποια. Έστω και λίγα...Και ίσως κάποια να νομίσει ότι τα ονειρεύτηκε. Κι έτσι, πιστεύω ότι θα καλωσορίσουμε το καλό όνειρο του παιδιού μας.

Αυτές ήταν λοιπόν οι αποψινές λιγοστές σκέψεις μου. Αποχαιρετώντας σας, σας καληνυχτώ με ένα δικό μου νανούρισμα, το νανούρισμα της μάνας.


Νανούρισμα

Πέσε γλυκέ μου θησαυρέ,
ξάπλωσε και κοιμήσου
και πεταλούδες χρυσαφιές
να ντύσουν το κορμί σου

Φύσα αεράκι απάνεμο
και δρόσισε τον όλο.
Αλάφρυνε τον ύπνο του
πάρε τη συλλογή του...

Μακριά τις έγνοιες, τα πολλά
και στρίμωξε τα για τα καλά
μες στης Πανδώρας το κουτί
μα μην το αφήσεις πουθενά!

Μονάχα, μόνο μέχρι την αυγή...

Κοιμήσου άγγελε της γης,
διαμάντι της ψυχής μου,
πρόσωπο ήρεμο, λευκό,
χαρά της ύπαρξης μου...

  
Ευχές για όνειρα γλυκά...

Τετάρτη, 15 Απριλίου 2015

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!!!

Γράφει ο κ. Σπύρος Πηλός (Δημοσιεύτηκε σε εφημερίδα το 2008)

Ήταν Σάββατο... ένα θλιμμένο ανοιξιάτικο Σάββατο…

Η αντάρα του αχάριστου και μανιασμένου όχλου είχε κοπάσει... Οι θρήνοι και οι κοπετοί των γυναικών δεν ακούγονταν πια... τίποτα δεν τάραζε τη μελαγχολική γαλήνη, τη σιωπή, τη μυστικόπαθη σιγηλότητα της λουλουδιασμένης φύσης... Όλα είχαν πάρει πια ένα τέλος... Ο Μυστικός Δείπνος, η Σύλληψη, η Δίκη, η Καταδίκη, τα Πάθη, η Σταύρωση και η Ταφή του Υιού του Θεού...

Το Θείο Δράμα είχε μπει στην τελευταία φριχτή φάση του... και ο πελώριος λίθος του μνημείου εσκέπαζε βαριά τη σκοτεινή φυλακή του Λυτρωτή - Θεανθρώπου.

...Νυσταγμένοι οι Ρωμαίοι στρατιώτες πιο 'κει, έγραφαν με την παρουσία τους τον θλιβερό επίλογο της απέραντης ανθρώπινης αφροσύνης...

Μαύρος ο ουρανός από πάνω... δίχως αστέρια, δίχως έκφραση, δίχως πνοή... Φοβισμένα τα πουλιά είχαν τρυπώσει στις φυλλωσιές των δένδρων, βουβά, δίχως ζωή... Και των αγρών τα κρίνα, αυτά που τόσο είχε αγαπήσει και τόσο συχνά είχε αναφέρει στα κηρύγματα Του ο Θείος Κατάδικος, είχαν γύρει με παράπονο το κεφάλι κατά τη γη, για να θρηνήσουν τον Βασιλιά τους...

Κι’Εκείνος!!! Εκείνος που γιάτρεψε, που αγάπησε, που ευεργέτησε τους πάντες... δεν ζούσε πια!!! Δεν ανέπνεε!!! Δεν ήταν δυνατόν να ξανακουσθεί η μελωδική φωνή Του, που τρύπωνε ευεργετικά στις καρδιές και τις έφερνε μια ευτυχισμένη τρικυμία αγάπης!!!

Ναι, αλίμονο, ήταν νεκρός!!! Να το Μνημείο όπου έθηκαν Αυτόν!!!

Ναι!!! Ήταν Σάββατο... ένα παράξενο σιωπηλό Σάββατο, μέσα στο οποίο δέσποζε αγέρωχος ο θάνατος, περήφανος νικητής, αδυσώπητος άρχοντας των ανθρώπων... Το παν είχε τελειώσει... Τετέλεσται...

Η ζωή εν τάφω...

Μα, ξαφνικά, αναπάντεχα, επιβλητικά μια επαναστατική κοσμογονία, συντάραξε συθέμελα την πλάση... 'Ήταν ένα φως... πολύ φως!!!

'Ήταν ένας φωτεινός χείμαρρος, που ξεχύθηκε απ' τον ουρανό, τυφλώνοντας τους Ρωμαίους σκοπούς και διαλύοντας τα πυκνά σκοτάδια της νύχτας... Κι' ήταν ένας κατάλευκος Άγγελος, σταλμένος απ' το Θεό. που «αποκύλησε τον λίθον του Μνημείου...». Κι’ήταν ακόμα Εκείνος που ηγέρθη ολοζώντανος, γαληνεμένος, έτοιμος να συγχωρήσει και πάλι τους εχθρούς Του...

Κι’ήταν ακόμα η Λύτρωση του ανθρώπινου γένους, η συντριβή του θανάτου, η ανάσταση της φύσεως και της αποσταμένης ελπίδας. Ξύπνησαν τα πουλάκια χαρούμενα... τίναξαν τις φτερούγες τους και πέταξαν ολόγυρα τιτιβίζοντας, για να διαλαλήσουν το Μεγάλο Μήνυμα...

Σήκωσαν τα κεφαλάκια τους τα κρίνα των αγρών, ρίγησαν και σκόρπισαν θυμίαμα στον Νικητή του θανάτου...


ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!!!